HET GRYNSGEDICHT
daar staat een eigenaardig kereltje.
het staat er al een erg lange tyd.
eerst denk je dat het daar alleen staat,
dan zie je inderhaast daarnaast een geit.
'n zeer eigenaardig kereltje,
niet echt een gezellig ding.
nee, eerder geheel in tegendeel.
z'n schedeldak, z'n strakke sik,
z'n niet erg hygiënische kin
grynslachen yzig nadenkend in je richting -
al ziet 'ie al knalgeel
en dikwyls een tikkeltje scheel.
en dan die gigantische tanden...
die ziekelyk krankzinnige kiezen,
zie ze knarstanden.
zeer naargeestig, inderdaad...
en dan, naar gezegd, die geit daarnaast,
dat griezelige dier - ik kryg al schrik!!...
die geit, die ziet
in dat eigenaardige kereltje,
denk ik,
een geestelyke leider,
een geradicaliseerde syrië-stryder -
zie echter niet dat 'ie ziet dat ik het zeg!!
enigszins ineens in één zin:
die kerel
is de isis
en die geit
de griekse crisis.
- einde aan dit gedicht.
3 opmerkingen:
Het is je gelukt, proficiat! In mijn uitspraak onderbreekt alleen de 'w' van dikwijls even de starre grijns....
o... dat is nederlands, ja... vlamingen plegen dat uit te spreken als "dikkels"... vandaar het binnenrijm alsdan; "dikkels 'n tikkeltje"
Grijns ... Griiiiiiijjjjnssss ...
(Urbanus)
Een reactie posten