jonathan druyts, een personage dat werd verzonnen door victor glorieux, een nonkel van vitalski, is op weg naar syrië, om daar, naar hy meent, zyn vriendin zarah te zullen gaan redden uit de handen van de isis. nog op doorreis verkerende in ankara, turkye, weet hy met zichzelf onderhand geen blyf meer...
hy liep door de brede, warme straten met tranen in zyn ogen. het enige goeie was wel, naar 'ie dit ook wel toegaf, dat hy àl zyn geld nog had; de vele, ontelbare stapels en stapels turkse lira, braaf in zyn nachtkastje teruggevonden, exact waar 'ie deze zelf had verstopt. maar verder? wat restte hem verder?
aanvankelyk beving hem nog een zuiver technische beschouwing: hy moest, wist hy, zien weg te geraken van hier, weg uit ankara, hy moest zuidelyker zien te geraken - en: dat kon niet eens zo moeilyk wezen. meteen hierop voelde hy zich echter byzonder emotioneel worden; de lantaarns, de harde gevels, het geruite plaveisel, alles in deze omgeving; de uitheemse gezichten en boven alles de lelyke muziek uit alle ramen; dit àlles, lezers, hem plotseling en opeens volstrekt onherbergzaam gelykende - als een kind begon hy te roepen (maar: hy riep dit niet létterlyk, maar: hy schreeuwde dit uit in zyn hart):"wat ben ik hier verloren? in deze stad, in geheel dit land - waar iedereen my uitspuwt! hier nergens is er geborgenheid!"
zyn bedoeling had eruit bestaan om "het nachtleven in te duiken", zoals dit heette, teneinde wat vergetelheid te zoeken; in de praktyk geraakte hy niet verder dan twee ofte drie lange, brede, toeristische lanen verderop, daar arriverende by, naar hy inzag, een straatnaambord waarop genoteerd:"cumhuriyet mahallesi".
"goddorie!" dacht hy nog meer. "ben ik niet allérgisch voor landen waarvan ik de taal niet versta? wie bén ik, als ik myn taal niet kan bezigen!" en nog:"wie bén ik, als ik niet kan converseren!!"
werktuiglyk ging hy naar binnen in wat zich aan hem presenteerde als zynde een "nightbar" in deze straat, een locatie geheten "aura". daarbinnen zag het eruit als een suffe, dorre, onheimelyke kroeg-die-een-dancing-wilde-zyn - zoals je er ook legio had in, wist hy, londen, brussel of voor zyn part amsterdam. van de legendarische preutsheid van turkye viel hier overigens ook absoluut niks te merken.
er was een cigaretten-automaat dus hy schafte zich een pakje "camel" aan. hy zette zich in een met metalen latten betimmerde, kleine cabine in een hoek, om daar de ene cigaret na de andere op te steken.
een engels sprekend garçon vroeg hem wat hy wenste.
"orange juice with wodka," zei jonathan kort.
"het heeft geen zin om my te laten meêslepen in nog meer destructieve emoties. het heeft ook geen zin," dacht hy, "om de boel nog te willen recapituleren - ik moet hàndelen, ik moet déze nacht nog uit deze klotestad zien weg te ryden. naar gaziantep," zo dacht hy, "en van daaruit naar aleppo, waar die fameuze reporter van de b.r.t. ook steeds op hôtel zit..." (hy bedoelde wellicht rudi vranckx, die 'ie ooit wel eens had gezien in "de nieve linde", een café in zuid-antwerpen...)
het was allemaal niet onbestaande. soms geleek het ons, inderdaad, alsof syrië, en alles wat daarmeê te maken had, niet méér was dan een soort disneyland, een luchtkasteel voor kranten en voor de televisie - maar: neen, aldus; net zoals je in '40-'45, zo dacht jonathan druyts byna luidop, net zoals je in '40-'45 door de juiste trein te nemen, op handen en voeten naar binnen kon stappen in auschwitz, net zo reëel en waar bestaand waren vandaag de dag die folterkamers van de isis...
ze kwamen hem de wodka, die hy besteld had, aandragen.
hy mocht niet nadenken over patricia - misschien, dacht hy, misschien was het maar goed dat zy, nog geen twee of drie uurs geleden, was neêrgeschoten - door, godlof!, haar eigenste zus nog wel... in ieder geval was dat een veel minder gruwelyke manier van doodgaan dan veel andere, nog meer populaire soorten van doodgaan, zoals die vandaag de ondag hoogty vierden. het was alles pyn en geweld, tegenwoordig... toch wel...
hy stak een zoveelste cigaret op, klaar om deze in kringetjes trek na trek te zullen gaan uitblazen, precies toen hy werd benaderd door een dame met een lange, zwarte haardos, tezamengebonden in een gestrenge wrong. "jonathan druyts?" sprak zy, alvorens zich neêr te zetten recht tegenover hem.
"hier komen weêr problemen van," dacht jonathan gelaten...
wordt vervolgd
Geen opmerkingen:
Een reactie posten