HEKSENJACHT
door onze correspondent robertus baeken, vanuit de korenvelden van salem...
aflevering tien.
Zo te zien bestond het vierkant slechts uit één vertrek. Daarin stonden twee houten tafels: een grote in het midden en een kleine naast een lichtjes vlammende houtkachel. Op de kleine tafel zijn pc-toverscherm. De vier ruwhouten wanden deden me denken aan de binnenkant van een primitieve kabouterpaddenstoel zoals door Walt Disney getekend, ook al bevond zich hier slechts één opgemaakt bed in de hoek. Aan het voeteneinde lagen de drie ineengestrengelde kittens alweer zwart-wit te wezen. Alleen Pitou richtte haar hoofdje op.
Het leek me belangrijk voor te geven dat Kamiels vlucht onze vriendschap niet in de geringste mate had verstoord. Want als dat niet lukte, zou me snel de deur gewezen worden. Dan kon ik mijn worstenbrood en krentenkoeken buiten in mijn eentje zonder een slokje drinken door mijn strot duwen om daarna onverrichterzake weer naar huis te keren. Dat laatste moest ik kost wat kost zien te voorkomen.
Ik zag enkele lege schrijfvellen op het tafeltje liggen. ‘En schrijf je nog gedichten?’
‘Jazeker, dat moet wel. Anders zou ik hier stapelgek worden. Het is al middag. Zal ik koffie zetten?’
Hé, dat ik naast het stompje aangesneden brood dat Kamiel op tafel gooide, hier in mijn draagtasje nog wat lekkers had, kwam goed uit. Met het gevaarlijke jagersmes dat tevoren nog aan Kamiels zijde had gebungeld, sneed ik het worstenbrood en de koeken eerlijk doormidden. Mijn bijdrage. Terwijl ik nog een stoel bijzette, goot Kamiel kokend water in de koffiefilters...
WORDT VERVOLGD
Geen opmerkingen:
Een reactie posten