by m'n filmbespreking van "die hard" eêrgisteren, was ik er dit hier nog vergeten by te zeggen - nog het ergste van àlles: dat er op het einde van die totaal overschatte kinderfilm, zogezegd om het spektakel op te dryven, een stel helicopters ten tonele moet worden opgevoerd. een ziekte van vrywel àlle actiefilms uit de jaren "80; altyd moesten er in de voorlaatste scène een stel helicopters aanrukken; als voor een publiek van exclusief zevenjarigen. vergelijkbaar met die zeezieke, maar obligate saxophoon-solo's in byna àlle popsongs uit het midden van de jaren "80; dé walgelykste saxophoonsolo's in dit genre: "waiting for a friend" van the rolling stones; "modern love" van bowie; "running in the family" van level 42; "jo le taxi", vanessa paradis, "it's raining again", supertramp. gelukkig (!!) is die trend nadien weêr een zeer stille dood gestorven!!
dit alles staat hier nu maar vermeld, doordat ik voor de rest, zoals meestal, volstrekt niks te melden heb. een prachtige zondag was het, dat zeker! slechts één minuutje naar buiten, naar myn broêr serge, om daar een boekje te gaan ophalen; en voorts aldoor thuiszitten, op myn blote voeten; les-voorbereidingen, podcast-voorbereidingen (de tussendoor ingesproken presentaties uitschryven), en rustig-aan voortarbeiden aan myn volgende boekje, dat misschien gaat worden getiteld "de moord op servais verherstraeten - en zombies"...
risk spelen met rocco james conan, twee keer verloren - de tweede keer trouwens écht, ik kon niet winnen zelfs niet als ik het gewild zou hebben...
ik wens u een prettige maandag, goede lezer!
3 opmerkingen:
Dé uitzondering is de solo op het einde van "Shine on you crazy diamond".
De versie op David Gilmour Live in Pompeï uit 2016 is puur kiekevel
okay !!
Een reactie posten