"striking vipers" (black mirror)
als je zo enorm weinig films ziet als ik, heeft een goeie film die je dan toch ziet, dubbel zoveel impact op je brein.
gisteren, in myn grote slaapkamer in ondenval, nog eens naar een aflevering gekeken van de britse serie "black mirror".
één aflevering is, zoals jullie weten, telkens een op zichzelf staand, afgewerkt geheel, van telkens een andere regisseur, de kwaliteit is dus erg wisselvallig. een advies zou kunnen zyn, deze reeks slechts te bekyken met mondjesmaat. maar een aflevering die ik een goed jaar geleden zag, het kortverhaal getiteld "uss calister", behoort nog altyd tot dé allermeest geinige cinema die ik ooit van myn leven gezien heb. erover praten, wil zeggen er opniéf naar willen kyken...
gisteren een heel ander verhaal bekeken, "striking vipers".
duurt exact één uur. da's alvast een erg goed iets. er zyn veel te weinig films en/of toneelstukken die exact één uur duren.
twee vrienden spelen tezamen een bepaald video-spelletje, hun avatars tegen mekaâr karate vechtende. twintig jaar later komen ze mekaâr weêr tegen, en kunnen ze ditzelfde spelletje voortspelen maar dan met een meer geavanceerde technologie; in waarheid liggen ze stoned in hun zetel naar het plafond te zien, maar het doet voor ze aan alsof ze in hun avatar zyn veranderd.
een van de twee spelers heeft als avatar steeds een bepaald soort kung fu mannetje, de andere speler kiest steeds voor een byzonder slanke, lenige, prachtige amazone. op een ogenblik stoppen de spelers met vechten: omdat ze per ongeluk beginnen te vryen met mekaâr. dit digitaal vryen wordt een verslaving. zyn ze dus eigenlyk gay? wat moeten hun vrouwen hiervan denken? et cetera. grappig en verrassend maar ook echt ontroerend.
(klein detail is wel dit; een van de echtgenotes neemt er vrede meê dat, op het einde van het verhaal, de twee mannen mekaâr twee of drie keer in de maand zullen blyven opzoeken, om met mekaâr hun ding te doen; in "ruil" daarvoor papt zyzelf, in de realiteit, met een man aan, die zy leert kennen in een bar. dit idee is te zeer ingegeven door de ambitie om alles in het scenario "rond" te laten komen. de verwikkeling, die vrouw die erop uittrekt, heeft, als je het nagaat, te veel gewicht en te veel een eigen, ongewisse consequentie. terwyl die vrouw nooit ergens een hoofdrol speelt. het slot was m.a.w. sterker geweest als die vrouw meer lydzaam en onschuldig zou zyn geëindigd, bvb: terwyl haar man zyn ding doet, gaat zyzelf met haar moeder naar de shopping mall, iets in die aard. nu voelde ik my als kyker daar helemaal op het einde nét iets te veel by het touwtje getrokken...
8,5 op 10.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten