HEKSENJACHT
door onze correspondent robertus baeken, vanuit de korenvelden van salem...
19.
Nu dit al voor de tweede keer tegen mij gezegd werd, moest ik daar eindelijk maar eens werk van maken. Ik had gewacht tot na het avondeten. Verse soep. Daarna pladijs met prei en frietjes. Het dessert mocht wachten. Eerst zien. Vervolgens: ofwel geloven wat je ziet, ofwel al dat zichtbare in twijfel trekken. Ik spreek nu in algemene bewoordingen. Want waarover het ook mag gaan, geloven doe je pas als je dat geloof omarmt, zodat je je onvoorwaardelijk voor dat geloof openstelt. Mijn houding daarentegen was van meet af aan kenmerkend voor die van de in twijfel trekkende onderzoeker.
Daar verscheen op mijn scherm een beeltenis van de Schoonste van ‘t hele land. Haar wat te volmaakte gezicht alweer zo rimpelloos dat het me opnieuw voorkwam als een door schoonheidsspecialisten stijf bewerkt masker. Bovenop haar kapsel krulden precies als vorige keren de twee zwarte hoorntjes. Waar zoveel stompzinnige gelovigen deze Schoonste met hun ogen dicht en knielend in aanbidding, gezamenlijk verhieven tot het meest begerenswaardige, op een sokkel geplaatste lustobject van heel het land, vroeg de waarnemende scepticus zich juist af of er misschien niet een hooikleurig afgegaan pluksel schuilging onder die dikke, roerloze lagen van wat negen kansen op tien een pruik moest zijn. Ik liet me niet door valse mythes om de tuin leiden. Anders dan de gelovigen ging ik, op zoek naar spoortjes van bedrog, met mijn strafste bril op de neus wat dichter bij het scherm staan. Terecht bleek die Allermooiste een volleerde bedriegster. Zelfs met mijn uitvergrotende lenzen slaagde ik er niet in één van haar zorgvuldig toegedekte geheimpjes bloot te leggen.
Daarop surfte ik naar de bewegende beelden. Naar haar kabouters, zoals hondjes aan de strakke leiband.
WORDT VERVOLGD
Geen opmerkingen:
Een reactie posten