door onze correspondent robertus baeken, vanuit de korenvelden van salem...
21.
Had de patat moeite met het vervolg? Had zij zich te weinig op de inspanningen van het zingen voorbereid? Hoewel haar lied nog lang niet voltooid was, vroeg ze om een slok water. Ik had daar ‘t volste begrip voor, want als kwaliteitscontroleuse op een koekjesfabriek was het zangeresje verre van beroeps. Het klaaglied had trouwens hoe langer hoe meer van een ballade weg. Haar stem moest gespaard blijven! Die mocht niet hees gaan klinken.
Misschien mocht ik niet aanwezig zijn terwijl ze het vertelde. Zoals ik al zei: sommige dingen doet een mens liefst alleen. Met een glas onder het kraantje hoorde ik achter mij de Boswachter zwaar op de knieën vallen voor Sneeuwwit die daar nog altijd stond. Roerloos, met die houtstengel in haar hand.
‘Je moet me slaan Roosje! Mij héél hard slaan!’ Haar laatste kans om hun liefde te redden.
Het werd teveel voor Sneeuwwit, gedwongen als zij werd tot een heftig uitgesproken bekentenis die haar met beide voeten terug op de mosachtige bodem van onze vertrouwde aarde zette.
‘Voor ons welzijn richtte ik het hout boven mijn schouder. Klaar om het keihard in dat mij zo vertrouwde gezicht te striemen! Maar het lukte me niet! Kon het echt niet over mijn hart krijgen! Machteloos smeet ik het stokje voor zijn voeten. Ben toen voor altijd van hem weggelopen! Uit zelfbehoud!’
Zij pakte het glas aan voor een flinke slok.
Terwijl het water in grote hoeveelheden door haar keel klokte, stelde ik me het ritme van haar lichte stapjes voor, op de voet gevolgd door zwaar tromgeroffel, veroorzaakt door het aardgestamp waarmee hij haar inhaalde.
WORDT VERVOLGD...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten