door onze correspondent robertus baeken, vanuit de korenvelden van salem...
17.2.
‘Pardon, hij verblijft daar wel uit vrije wil! Evengoed had hij zoals ik op het architectenbureau aan de slag gekund.’
‘Hij is gehersenspoeld Ralph. Weerloos, als zoveel met ’n bommengordel rondlopende sukkels. We moeten tussenbeide komen voor ‘t te laat is!’
‘Voor hem is het nooit te laat, Roosje. Voor ons wel! Het spijt me, wij kunnen niets doen!’
Was de Sneeuwwit hiervoor op visite gekomen? Om samen ontsnappingsplannen voor haar vriendje te smeden? Ik kon ‘t niet helpen: mijn woorden hadden haar erg geraakt. Met een lege kop thee in de hand bleef ze naar dat lege scherm staan kijken. Haar blik gebroken, alsof zij van een opperrechter de uitspraak had gehoord waartegen niet langer in beroep kon worden gegaan. Haar geliefde was verdoemd.
‘Dus gebruik jij je scherm enkel om allerlei constructies uit te tekenen? Jij surft niet de hele wereld rond, zoals velen dat in hun vrije tijd wél doen!’
Ik voorvoelde al waar de Sneeuwwit uit mijn musical op aanstuurde. Alvorens met mij andere, meer zonnige avonturen te beleven, wilde zij uit mijn mond vernemen of dat spektakel er wel zo onberispelijk uitzag. En of onze samenzang ook niet gauw op fatale ruzies en een scheiding zou uitdraaien.
‘Waarom zou ik als zovelen mijn persoonlijke fantasieën achternahollen? Misschien maakt ongeloof die mensen zo nieuwsgierig dat ze hun persoonlijk verhaaltje pas kunnen geloven als ze het gelijk zwart op wit bevestigd zien. Ik zeg: allemaal verspilling van kostbare tijd waar je achteraf een beklemde borst, droge keel of schele hoofdpijn aan overhoudt! Als Kamiel van zijn verslaafdheid wil afraken, moet hij zelf dat spook verjagen. Zijn bovenkamer leegmaken. Dat kan niemand anders in zijn plaats doen.’ Ik tikte met mijn wijsvinger tegen het voorhoofd. ‘Dit geldt voor iedereen die daar met een hoop rommel zit: of die nu de uitkomst zijn van allerlei schadelijke gewoonten of doctrines.’
‘Je bedoelt: het is beter dat dromen enkel dromen blijven?’
Misschien beschouwde Roosje mijn musical evengoed als hersenspinsels, als klinkklare onzin. Hoe zij over mijn voorstellingen dacht, bleef me onduidelijk. Ook nadat ze weer was vertrokken.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten