gastauteur

HEKSENJACHT

door onze correspondent robertus baeken, vanuit de korenvelden van salem...  

18.

Twee dagen later stond ik daar weer. Op de hoek van de straat, bij de open poort waar het bandwerk van de koekjesfabriek al dat lekkers naar buiten spuwde. Weer wachtte ik zolang tot die heerlijke stroom van af de band glijdende slagroomkoekjes dunner werd. Weer passeerde daar in haar eentje dat leuke scriptmeisje. Overdreven de zoete chocoladehagel over haar lippen. Zij had me al herkend, zodat ze uit zichzelf naar mij kwam.

   ‘Roosje nog altijd ziek!’ Daarna heel schamper: ‘Toch geen liefdesverdriet?’

   Het meisje liep bevallig. Dit slagroomtype van het hoogste kaliber ging eenvoudig en tegelijk uiterst elegant gekleed. Een prachtig figuur ook. De ronde derrière onder de wiegende Prince de Galles-ruiten van haar pantalon, zette me direct aan ‘t fantaseren. Ik keek haar na tot ze bij ‘t volgende kruispunt afsloeg. Niet lang genoeg opdat ik last zou krijgen van schele hoofdpijn of ademhalingsmoeilijkheden. Pas nadat ze uit het gezicht verdwenen was, drong het tot me door wat er nog gezegd was. ‘Toch geen liefdesverdriet?’

   Ik snelde die mooie juffrouw achterna. Mijn aandacht verschoof van haar derrière naar haar schouder waarop ik, om haar tot staan te brengen, een tikje gaf.

   ‘Liefdesverdriet, zei je. Van wie heeft Roosje het zo erg te pakken?’

   ‘Welja, van haar stiefbroer. Weet iedereen, toch?’

   ‘Ik wist het niet. Lang meende ik dat zij broer en zus waren!’

   De scriptgirl lachte haar tanden bloot. Enkele over haar lippen gespreide chocoladehageltjes kwamen wat scheef te zitten, maar niet zo erg dat zij daardoor een tikkeltje belachelijk zou voorkomen. ‘Kamiel is stapel op de Schoonste van ’t hele land. Surf naar ‘Boze Koningin!’’

WORDT VERVOLGD