HEKSENJACHT
door onze correspondent robertus baeken, vanuit de korenvelden van salem...
19.
Daarop surfte ik naar de bewegende beelden. Naar haar kabouters, zoals hondjes aan de strakke leiband. Ik telde er zs. Al hun gezichten onherkenbaar vervaagd, zodat je niet kon zien welke gezagdragers of schatrijke industriëlen die het gewend zijn dag in dag uit hun meedogenloze bevelen de wereld in te sturen, er in haar gezelschap de voorkeur aan gaven blindelings te gehoorzamen, zich door haar te laten vernederen of, zoals ik kon zien, zelfs flink te laten worden afgetuigd.
Dat het morgen allemaal door journalistjes met krap maandloon in de kranten zou veroordeeld worden, daar trokken die mooie heren machthebbers zich geen reet van aan.
Eén beeld ervaarde ik als zeer schokkend. Genoeg om er urenlang schele hoofdpijn of er een in mijn maag onverteerde pladijs aan over te houden. De Boze Koningin met gespreide benen overheen een grote kabouter op handen en knieën. Haar zweepje tikte zijn lelijke blote kont blauw. Gezeten op haar pony liet zij zich zonder dat de andere kabouters één krimp gaven en zonder dat er uit een van de hoeken ook maar één kik van een lachje te horen was, door de kamer rijden. Deze in strak zwart leer gestoken amazone: zowel de schoonste van ‘t hele land als de grootste hoer van Babylon. De meeste pony’s zouden van minder steigeren. Tot hier had ik nog geen schele hoofdpijn; wel voelde ik het bloed reeds ferm naar mijn kop stijgen, iets wat ik niet wilde en wat misschien wel de belangrijkste reden is waarom ik nooit aan ‘n dergelijk feestje zou deelnemen. Dus vond ik het zo schoon genoeg geweest. Of deze cinema nu tot mijn verbeelding sprak of niet, ik zette mijn pc uit. Tijdig! Want oei, bijna tegelijkertijd luidde de deurbel!
WORDT VERVOLGD...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten