gastauteur

HEKSENJACHT

door onze correspondent robertus baeken, vanuit de korenvelden van salem...  

20.

Ik had mijn ouders niet zo vroeg verwacht. In je eentje tot aan je neus in de ellende zitten, tot daar. Geen plaatsvervangende gêne in dat geval! Maar ik moest er niet aan denken dat zij, of andere bekenden, me in deze omstandigheden zouden zien. Voor sommige dingen moet je nu eenmaal alleen zijn.

   ‘Is er iets gebeurd Ralph? Je hoofd ziet vuurrood!’

    Dat was Roosje, helemaal ontdaan.

   ‘Een kleinigheid! Zojuist zat er een lastige visgraat dwars in mijn keel. Maar goh, vertel me liever wat jij zelf hebt meegemaakt!’ Ik herkende Roosje nauwelijks, zo vol stond haar gezicht met builen en schrammen. Waar ik eerder gebeeldhouwde slagroom mocht verwachten, keek ik op een ongeschilde aardappel. Of anders gezegd: op een reuze, pas uit de grond getrokken knolpatat waaraan nog talrijke vuile vegen en hier en daar zelfs klodders aarde hingen.

   Roosje zag mijn geschokte uitdrukking en begon op slag te huilen, wat op haar patat dunne slijksporen achterliet. Ik trok haar bovenlijfje troostend tegen me aan. Terwijl ik verwachtte gauw een verhaal met baggers vol ellende over me heen te krijgen, dacht ik aan mijn musical die na al dat leed niet meer zou te redden zijn. Het was nog vroeg in de avond. Haar stemmetje zou geen buren storen. Dat ik niets meer te verliezen had, hielp me al mijn moed bijeen te scharrelen om er onverwijld mee op de proppen te komen.

   ‘Huil niet Roosje. Zing,’ fluisterde ik in haar oor. ‘Wat droevigs je ook hebt meegemaakt; als je leven je lief is: zing! Zing het uit!’

WORDT VERVOLGD