een zondag met de wekker... toen die afging, sprong ik overdréven snel helemaal overeind, met myn twee voeten meteen op de vloer - in de wetenschap: als ik ga dralen of twyfelen, dan ga ik er niet geraken; dan ga ik, in plaats daarvan, blyven liggen en weêr inslapen en in een kever veranderen...
my dan toch algeheel naar de arenberg begeven; het betrof daar eigenlyk een ritueel, van praktisch nut verstoken, maar goed om een paar mensen toch nog eens zien; kennissen, een soort verre collega's. wat inderdaad nogal wonderlyk aandeed... aan de ingang werd ik meteen door de erg sympathieke thomas smith begroet, dat zette gelyk een toffe teneur, voor de rest van de middag, die me vooraf éigenlyk met een beetje angst had weten op te zadelen.
die angst trouwens losstaande het corona-syndroom; in de vroege jaren 2000 scheen ik nog tamelyk netjes te passen tussen de lichting comedians van toen, maar vervolgens is er met myn persoon in dat milieu een en ander scheefgegroeid, een beetje ondoorgrondelyk eigenlyk. je zou zeggen: "et alors?"; maar af en toe heeft dat, in het verleden, toch al wel eens voor een wrang tafereel of twee gezorgd. maar vandaag dus toch niet, in tegendeel...
heer - ik ben deze vyftigjarige rare man in oude kleêren, een oude sjaal en met een onhandige manier van wandelen...
in de late namiddag met zyn vieren thuis; van rocco james conan, die nu acht is, les gekregen in een elementaire soort van photoshop. ik zag hem bezig een collage te maken van divers photo's by mekaâr - dat wil ikzelf al lang kunnen, "wil je my dat eens uitleggen?" hy gaf my een demonstratie en geregeld moest ik dan zeggen: "hu? doe dat nu nog eens? wacht, niet zo snel - hoé deed je dat?" "allez, papa - das toch simpel, kyk - zo... zo..." zover is het al gekomen - zalig!
nu meteen maar beginnen inpakken; morgen naar dardennen...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten