state of being, 7 februari 2020

net als gisteren de gehele dag lang aan het werk geweest voor myn zombie-boekje, getiteld "de aap van charles dickens"; uren aan één stuk door, maar toch iéts minder heftig wel; voor het eerst in myn leven ooit immers, wilden myn ogen gisterennacht eenvoudigweg niet meer meê; ik KON niet meer lezen, ook niet met twéé brillen bovenop mekaâr, dat gehele scherm werd één melk-waas. nadien moest ik nog één dringende mail zien te beantwoorden, maar dat was dus echt als blindemanswerk... hoe erg...

    in de namiddag vandaag veel herrie, door kinderen die op bezoek zyn, inclusief om te logeren, voor mollies tiende verjaardag. al valt hun orkaan wel nog meê in vergelyking met de vorige jaren.

    subiet naar myn broêr serge; checken of die, hopelyk, myn laptop optenief zou kunnen instellen, die immers geen usb-sticks meer wil lezen.

    het is klam en koud en regenachtig en donker. ik ben bly dat ik een béétje geld op myn rekening heb staan; als je in déze onherbergzame wereld op zwart zaad zit, dan is dan toch erger dan pakweg in de maand juni in een zonnig bordeaux...