de onvolprezen debbie harry zei me wel eens deze volgende woorden, in een interview midden jaren zeventig: "ik wil geen dingen schryven vanuit het standpunt waarin ik myn hoofd laat hangen. dat wil ik de mensen nooit aandoen." ze was dat beter ook indachtig gebleven tydens haar laatste twee wel nog zinvolle, maar toch best lastige elpees, "autoamerican" en "the hunter", waar toch wél een flinke depressie in doorwroet...
in myn eigen leven heeft het nog nooit zo hard aan creditnota's geregend... voor nieuwkomers: een creditnota dient om een fout opgestelde factuur te herzien, als je pech hebt ook om zelfs de transactie al te herzien. maar ook zo'n creditnota zélf kan moeten worden herzien; dwz dan moet je een creditnota maken bovenop die creditnota. als je zo zeventien correspondenties door mekaâr op je dak hebt, én sommige van die nota's gaan over een bedrag van godverdomme nog geen 20 euro, dan wéét je het wel!!...
myn bezoek aan de arenberg de voorbye zondag heeft my op halflang termyn toch ook, eigenlyk, geen deugd gedaan - het voorbye jaar was ik eigenlyk, gelukkiglyk, uit het oog verloren hoezeer myn "carrière" als theatermaker op een "dead end" is gestuit. en voorts myn litteraire "carrière" - die "boekjes"; een uitdrukking in myn heimat van weleêr luidde als volgt: "ge zoudt hem vyf frank geven." zeg het maar zoals het is... plus daar nog eens by, lezers, ten slotte, een zekere gordiaanse knoop in ons gezinsleven - debbie harry mag gelyk hebben, intussen heb ik wel mooi ian curtis aan de lyn...
mind you: het zyn prachtige dagen in ondenval!!!



























1 opmerking:
Begrijp ik nu goed dat Debbie Harry dat persoonlijk tegen jou gezegd heeft, toen je een interview met haar deed?
Autoamerican is een goed album, hoor. Ik heb het ook.
The Hunter trekt op niks, behalve de single Island of Lost Souls.
Een reactie posten