gast-auteur

HEKSENJACHT

door onze correspondent robertus baeken, vanuit de korenvelden van salem..

Veertig

Voor een uitstap naar de Ardennen was het beslist een leuke dag. Volop zomer. Enthousiast als Roosje was, stond ze al om halftien aan mijn voordeur. Ter voorbereiding, daar ik het plan had opgevat onderweg gezellig te picknicken, was ik volop bezig koffie te zetten en boterhammen te smeren. Het hoopvolle begin van een volgende scène in mijn musical.

   Zij verraste me met het heuglijke nieuws dat Hortensia gisteravond ongedeerd was thuisgekomen. ‘Haar mobieltje lag volledig plat. En geen stroom om het op te laden!’ Aan haar verdere uitleg te horen, meende zij dat het voor ons geen verschil zou maken. Hoe dan ook zou ik voor altijd met de heks afrekenen.

   Maar nu Hortensia toch weer veilig thuis was, lagen de kaarten voor mij gans anders. Ik ging rustig zitten. Schonk mezelf een koffie in. Vroeg Roosje of zij ook wilde drinken.

   Waarschijnlijk had zij al aangevoeld dat ik aan een terugkerende bocht begonnen was. Ik hoorde haar aandringen. ‘Hoezo? Hebben we nog tijd?’

   ‘De hele dag! Want zie, ik blijf lekker thuis!’

   Dat Roosje met mijn besluit moeite zou hebben, had ik verwacht. Gelet op haar bruuskerende bewegingen, kwam ze geschokt, diep teleurgesteld of ronduit kwaad tegenover mij zitten. Met haar boze blik naar het ingepakte alarmpistool midden op tafel, greep zij mijn kop koffie en nam een ferme slok. ‘Waarom?’

   ‘Eenvoudig: ik wil dat mijn leven eruitziet als een vrolijke musical, niet als een bloedbad.’

   Hiermee was de Prins op zijn wit paard weer aanbeland bij zijn oorspronkelijk probleem: de voor eeuwig ingeslapen Sneeuwwit. Want niet enkel Kamiel, ook zij was betoverd.

   Ik schoof de kop koffie terug naar mijn kant en vroeg of zij zoals tijdens haar laatste bezoek niet liever thee dronk. Alles had ik ervoor over om haar rustig met beide voeten op de grond te zetten. Maar weer zag ik geen andere uitweg dan zingen. Zo begon ik aan het eerste vrolijke wijsje dat in me opkwam: ‘Tea for two and two for tea…’

   Het had een averechts effect. In plaats van mee te zingen, drukte zij haar handen tegen beide oren. In plaats van haar gezelschap zodoende nog een poosje bij mij te kunnen houden, stond ze nukkig op en liep zonder gedag naar buiten.

wordt vervolgd...