HEKSENJACHT
door onze correspondent robertus baeken, vanuit de korenvelden van salem...
40.2.
Eenmaal alleen ging de nobele Prins aan de voet van haar graf staan. Waarom zou ik, net als die twee, of net als iedereen, niet evengoed mijn kop vol hebben met zagemeel? - zij het van een andere makelij - vroeg hij zich voor de zoveelste keer af. Wat verklaarde mijn voorkeuren? Waarom in ’s hemelsnaam, moest mijn leven alles weghebben van een musical? Was het een vlucht om voor mezelf een soort van eigenheid te creëren? Een mij door en door vertrouwd item, - zoals dat gezicht elke morgen in de spiegel, waaraan ik een onverklaarbare nood zou hebben? En waarom moest mijn musical er bovendien blij, voorbeeldig, geslaagd en gelukkig uitzien? Waarom bijvoorbeeld moest ik, zoals ik nu al wekenlang voor Roosje opdraafde, per sé haar Prins op zijn wit paard voorstellen? Waarom kon ik dit kind niet zoals Jan, Pier, Tjores en Corneel dat zouden doen, op het banale af om haar hand vragen?
Daar een afknappend Nee! heus niet in mijn musical paste, kon ik enkel nog één kant uit. Ofwel wees ik dat muzikaal droomspektakel voorgoed van de hand. Ofwel hield ik mijn mond over echtelijk geluk.
41.
Na Roosjes vertrek deed ik de vaat. Maakte mijn bed op. Haalde de stofzuiger voor de dag. Veegde het tapijt en de duistere hoekjes van de woonkamer. Verder had ik niets om handen. Dus bekommerde ik me weer eens om mijn hydraulisch project. Het was alsof die al dagenlang onaangeroerde ijzeren rails me aldoor vroegen: zeg eens vent, wanneer ga je eindelijk die beloofde gaten in ons boren? Algauw begreep ik waarom ik de karwei zolang had uitgesteld. Zoals iedereen weet, gaat zulke arbeid onaangenaam gepaard met een langdurig scherpsnijdend huilen van hardgeslepen staal doorheen weerbarstig ijzer. Om dit te verhelpen, probeerde ik het eentonige geluid alsnog met het vrolijke ‘Accentuate the positive’ te overstemmen, maar dit mislukte al bij mijn eerste poging. Het naar beneden drukken van de boormachine eiste zulke krachtinspanning, dat ik er geen moment in slaagde hiervoor mijn ademhaling voldoende te beheersen. Toch moest ik dwars doorheen het taaie materiaal, doorheen de nodige tijd, doorheen de langdurige onzekerheid of mijn project wel zou lukken, ook. Och ja, dacht ik, het komt allemaal omdat ik het ene boven het andere verkies. En zo zit ik als iedereen met mijn eigen meug, met de persoonlijke uitdaging om mijn zelfgekozen weg te vervolgen; of daar wat van terechtkomt of niet.
WORDT VERVOLGD...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten