filmbespreking

my verwikkeld wetende zitten in die cash-biographie van robert hilburn, welk boek echt adembenémend goed is geschreven, myzelf nog eens aan die film cadeau gegeven getiteld "walk the line", de johnny cash biopic uit 2005.

    het verdict: in een biographische série zou er plaats zyn voor heel wat meer verdiepingen; in een art-house-movie zou er misschien plaats zyn voor hier of daar een verrassing; maar in een mainstream-film van 120 minuten is déze film zowat het énige dat je kan doen, denk ik...

    door trauma uit de kindertyd opgejaagde rock&roll-superster geraakt verslaafd aan drugs en verknalt zyn gezinsleven en zyn carrière - maar: kan dan toch nog, op het einde, afkicken en zyn succes herwinnen (in het echt in cash nooit écht afgekickt - ten minste: dat is nog decennialang blyven aanslepen...)

    totààl inwisselbaar met 42 andere films, en nog vooral met "ray", die over ray charles, van één jaar eerder...

    maar dus toch wel zeer deftig gedaan, zeer genietbaar... die actrice die june carter speelt ook heel tof... en héél tof die acteur die de vàder speelt van johnny cash...

    in dit smalle genre staat "the doors" uit 1991 echter nog steeds helemaal bovenaan, vooral dan nog die scène waarin jim morrison totààl over de rooie terechtkomt te zwalpen in de factory, een paar seconden lang met andy warhol oog in oog komende te staan... "hey," zegt andy tegen jim... "i just got a telephone call from god - but eh... i just don't know what to say, do you?...")