een acteur die zich het nodige apenpakje aanmeet, die zich een sikje laat opplakken, en die dan stelt: "ik bén shakespeare"; daar is, eenvoudigweg, iets potsierlyks aan; en toch: die branagh kàn zoiets. in principe. aan zyn uitstraling en aan zyn fenomenale dictie zal het zeker niet hebben gelegen. ook niet aan het verpletterende acteerwerk van die actrice die zyn echtgenote speelt.
als vorsers hebben we rond het leven van shakespeare maar een dertigtal, los van mekaâr staande zekerheden ter beschikking; beweren dat die pààr gegevens tot clichés zyn geworden, is een understatement; zyn vader was een sjoemelaar, zyn theater brandde af, hy stierf door een longontsteking, na een drinkgelag in een wynkelder, etc. deze filmmakers hebben gezegd: we gaan àl deze zekerheden aan bod laten komen - en dààrmeê wordt de puzzel gelegd. en verder met niets anders.
het eerste bezwaar daartegen: dat juist dié paar gegevens ons zyn overgeleverd, en geen andere, wil zéker niet zeggen dat het ook juist dié paar gegevens zouden zyn die voor shakespeares leven van een uiterst belang zouden zyn geweest. de filmmakers gaan ervan uit dat dit wél zo zou zyn. hierdoor kryg je dan toch, alles byeen, minder een shakespeare van vlees en bloed, dan wel een shakespeare van winkler prins...
en voorts: die filmmakers hadden drama nodig; geweten is, dat shakespeare zyn enige zoon verloor, met name toen deze elf was (die zoon heette hamnet...); "laten we dààrover onze film laten gaan; shakespeare komt op het einde van zyn leven terug thuis - en geeft eindelyk ruimte aan zyn verdriet om dat overlyden."
maar wanneer shakespeare weêr thuiskomt, is dat overlyden van die zoon reeds iets van 15 jaar geleden. dat wordt impliciet in die film ook aangegeven. uiterààrd kan je na 15 jaar nog rouwen en wenen om het verlies van je kind - maar niét op deze geëxalteerde manier, niét met zoveel gebaren en uitroepen. ze doen aldoor alsof die zoon zonét is gestorven. en dàt is de reden waarom, finaal, deze eigenlyk best wel fantastische film zich toch stuk rydt; ik kàn dit gewoon niet geloven.
tranen in myn ogen kreeg ik toch wél op het einde, namelyk met dank aan shakespeare zelf, echt. je zou denken dat zoiets totaal opgeblazen is: een schryver van wie nu al minstens 250 jaar lang "algemeen" gesteld wordt dat die "de beste" is; maar dan kryg je zo'n gedicht op je bord als "fear no more the heat of the sun" - en wat dan?
All lovers young, all lovers must
Consign to thee, and come to dust.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten