het voorbye jaar, zoals jullie weten, heb ik erg veel stripboeken gelezen, doch maar nauwelyks een boek; die cash-biographie opeens in myn handen, is daarom nu een soort van weelderige herontdekking.
best heeft een boek toch een softcover, het kleinood werkelyk tot een rol moetende kunnen worden omgebogen. het papier moet een beetje geel zyn. de hoofdstukken mogen niet te lang zyn, en kunnen desgewenst in sub-hoofdstukken worden ingedeeld. biographieën mogen niet té veel citeren (de biographie van quinn over edgar allan poe is byna een brievenboek, wat de leesvaart op den duur flink afremt...) lezen is iets volmaakts voor op je sterfbed, voor als je werkelyk totààl bekaf in je bed bent komen te liggen, nà het allerlaatste uiteinde van de lange dag... by ieder blad moet je denken: ik kàn niet meer, ik moét het licht doven - maar dan toch nog één blad doorlezen...
doch ook om de dag te beginnen, is in een boek lezen iets celestiaals... een uitstel van executie, een foert tegen de tredmolen, een agressief met de vuist op tafel slaan ter meerdere vrywaring van je verrekte vryheid - meteen van zodra je je laptop of je smartphoon aanzet, is het daarmeê gedaan. Dat is dan als een draaikolk waar je voor de rest van de dag niet meer uitgeraakt.
de beste manier om film te bekyken dan weêr, is om halftwee snachts, in een volstrekt maar dan ook volstrekt verduisterde woonkamer, in je ligzetel met de film op je schoot en met de kop-telephoon op (maar: niét overdreven luid - je oren vermoeien, is des duivels; maar als een acteur over het grind wandelt, dan moet je het kunnen waarnemen hoe dit knerpende geluid langs je kop van links naar rechts gaat.) ook de high definition van het beeld is van een fenomenaal belang. sommige films die helemaal niet goed zyn, kunnen toch een vreugde zyn om gade te slaan: zolang het beeld maar vlymscherp is, en de kleuren knal-helder... fok filmmakers die filters gebruiken, die alles byvoorbeeld in sepia doen baden, of die té duidelyk computer-animeren...
als een film twee uurs duurt, moet je na ongeveer 70 minuten de boel even uitdraaien en, op je blote voeten, naar de keuken voor een sandwich... dan wél eventjes je telephoon bekyken, dan wél eventjes de straat bespioneren - wie staat daar verderop geparkeerd? is dat een dealer, bel ik de blauwe lyn? en dan weêr onder het deken, weêr onder die kop-telephoon; de lichten terug uit - en wég, weg van deze wereld, weg weg weg...
zo beëindig ik deze vacantie, lezers - maar niet heus, want op maandagen heb ik geen les.
onze financiën zyn er doorgejaagd - maar: ons huis is fenomenaal opgewaardeerd... heraanleg van de tuin zal net buiten ons bereik komen te liggen...
ik wacht op myn printer, ik heb een stel nieuwe hemden nodig.
heden is het een zondag, tien voor zeven savonds. omringd door myn little chickens... subiet frieten met beefsteak... vannacht voortwerken aan "ysberen kunnen skateboarden"...
 |
| oprolbare softcover, geel papier, "battered condition"... |
1 opmerking:
Zalig!
Een reactie posten