hoe moeilyk zou het zyn, lezers, om zelf iets dergelyks te construeren onder de noemer "myn london in 1982". ik was daar, op myn negende levensjaar, nog nooit geweest. dus: wat was london toen dan voor my?
het aldoor avontuurlyke, aldoor provocerende bestaan. het engels van de sex pistols live op de ted bundy-show. ook altyd binnenin dat london het zo mogelyk nog stoerder klinkende "soho". platenwinkels waar je àlle mogelyke en onmogelyke platen kon krygen. een commerciële televisiezender die laat snachts dingen uitzond die nooit tot by ons geraakten. john peel. radio caroline. the young ones.
dit alles met op den duur een zekere fascistoïde nevenwerking. zeker nog een paar jaar later, toen er schoolreizen naar london plaatsgrepen, waar ikzelf niet meê naartoe kon, het moetende stellen met, achteraf, van klasgenoten, de hôtelverhalen en de new wave-photo's...
fascistoïde, omdat die wereld zich niet liet begrypen; omdat die "boven my" stond... in tyden voor het internet, de "mystieke" tyden, was london iets meerderwaardigs...
in het klaslokaal voor engels, in het eerste middelbare schooljaar, ook die vreemde, vervreemdende photo's van bobbies in edinburg... onbegrypelyke leesopdrachten over i.r.a. en ulster defence...
david bowie maar dan alleen de david bowie in het kielzog van anthony newley...
alleen middels de antieke britse letteren scheen ik er toch wél greep op te krygen... dickens, byron en zelfs shakespeare: daarvan had ik wél het gevoel dat ik dat tot my kon nemen - ten minste, vanaf rond m'n zestiende... 1987... haha...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten