ik droomde opnieuw van een overstroming, maar dit keer in een huis, namelyk in het beroemde huis in de ommeganckstraat, waar vroeger irene woonde. daar ging een deftige, en dus erg saaie receptie plaatsgrypen, mensen in avondkledy maakten reeds hun entree - maar die begrepen snel dat er weinig van zou doorgaan, met bakken en tonnen stortte het stormregenwater dwars door het plafond, op vele diverse plaatsen... door krioelende gangen kwam ik terecht by een deels in brand staande roltrap (dus vuur middenin het water); het risco aanvaardend, nam ik die roltrap dan maar; maar algauw bleek dit werkelyk oneindig lang voort te geleiden; dus moest ik, tegen de rollende richting, in terug naar benéden zien te rennen; onmogelyk niet, die roltrap ging te snel... er zat niks anders op dan my weêr om te draaien, "we zullen dan maar zien waar dit op uitkomt op den duur"...
in een lichtjes gelykaardige droom die geregeld terugkomt, voert deze gang van dit huis naar een plek waar het gebouw overgaat in een behekste grot, die op eigen beurt uitmondt op het uiterst westelyke strand van nieuwpoort, dat is gevoelsmatig enorm spookachtig en griezelig - maar, begreep ik, ten minste zou ik dat overleven. maar in déze droom eindigde die oneindige, brandende, met waterhozen belaagde roltrappenreeks élders; het erge is dat ik my niet meer herinner waar dan wel...
voorts droomden-ik dat ik een poëziewedstryd had gewonnen. ik dacht; die jury, dat zyn gewoon drie, vier goeie vrienden van me, meer niet; maar toen begreep ik: in plaats van met die onnozele prys, zal ik dan maar bly zyn met die paar goeie vrienden... (mooi he?)
twee andere figuren in die wedstryd speelden een half briljante, half mislukte cover van "when doves cry". ik snapte niet goed waarom ze de coda, die ikzelf voor ze had gemaakt, wegmixten. maar ze moesten het zelf weten. het publiek was een stel bomma's en die zouden hier überhaupt niks aan vinden. een van die kereltjes was ongeveer tom kestens...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten