filmbespreking

ik bespreek dit prematuur, want we zitten nog maar in de helft, en wat myn mening hierover zou wezen als ik dit niét tezamen met de achtjarige rocco james conan aan het bekyken was, daar heb ik oprécht totaal geen idee van - maar: zoals het nu is, weet ik my, tot myn eigen verbazing, integraal dol-, maar dan ook werkelyk dolenthousiast over deze spider-man.

    op zich was het al een fyne verrassing dat er zich zomaar opeens een gloedniéve spider-man aanmeldde, ik had daar nog nooit van gehoord... het feest wordt groter, naarmate je mag ontdekken dat deze film zich opstelt als diametraal tegenovergesteld aan de weêrzinwekkend bombastische, luchtdicht verpakte justice leagues, avengersen en wonderwomen van onlangs. déze hier gaat hooguit over de last, de sleur, de 9-to-5-achtige irritatie van het superheld zyn. peter parker wil kapotgraâg met de klas meê op schoolreis - maar moét, in plaats daarvan, tegen monsters gaan vechten. echt lachen. de highschool-romantiek is licht en vinnig en waarachtig fenomenaal grappig... de superhelden-plot in de marge, is lekker rudimentair en oersimpel... wanneer, pas na een goed uur, spider-man dan toch in vol ornaat de archetypische spider-man komt uit te hangen, kryg je dat zo fris en geloofwaardig en eigenlyk zelfs onverwacht binnen, dat de triljarden tonnen overaanbod aan superheldendom van tegenwoordig, curieus genoeg, volmaakt schynt te zyn verdampt - zodat het, opeens, toch weêr echt thrilling is om dé spider-man te mogen zien rondflashen, zoals alleen spider-man dit kan...

een écht komische ned,
en een flink ontroerende peter