GAST-AUTEUR

robertus baeken, die de vader is van don vitalski, schreef het boek "leonard en ik", over zyn nonkel leonard, de fameuze beeldhouwer (zie: photo). over 82 afleveringen verspreid, worden die mémoires hier integraal gepubliceerd.

photo links: Leonard op 25-7-1948 te Antwerpen, toen hij zich liet inschrijven aan het Nat. Hoger Instituut.

LEONARD EN IK

door Robertus Baeken

5 -

MYTHEN 

Leonard werd geboren op 22 oktober 1926 in de Patersstraat te Turnhout als tiende telg in een rij van dertien. Dit hoge aantal kinderen in één gezin was voor die tijd eerder gewoon. Wel ongewoon was zijn geboortegewicht: 6,5 kg! Er bestond toen ook een hoge kindersterfte. Zo bereikten slechts vier broers en drie zussen van hem de volwassen leeftijd. 

   Als een rijzige, slanke jongeman met pikzwart, krullend haar verscheen mijn tweeëntwintigjarige nonkel op een familiefeest. Ik probeer deze gebeurtenis uit de oernevel overheen mijn eerste herinneringen te ontrukken. Dat zal in de lente van 1948 geweest zijn. Mijn vader was tien maanden tevoren op vierendertigjarige leeftijd aan ziekte overleden, waardoor moeder met haar vijf kinderen in armoedige omstandigheden achterbleef. Van deze uiteraard zeer tragische gebeurtenis herinner ik me nog slechts vaag dat wij - broertjes en zusjes - op het uur van zijn overlijden in de kliniek met een zachte druk naar zijn bed werden geleid voor een afscheid waarvan wij ons de reële, draagwijde gevolgen voor ons verdere leven nooit, of pas op volwassen leeftijd, hebben kunnen voorstellen. 

   Het familiefeest was naar aanleiding van de Plechtige Communie van mijn oudste zus Louisa, op een zondagnamiddag, thuis in de woonkamer. Ik liep wat verloren tussen de grote mensen, en waarschijnlijk omdat ik in de familie bekend stond als een kleuter die ongewoon veel huilde, kreeg ‘nonkel Nard’, zoals deze jongste broer van mijn vader heel zijn leven door neven en nichten werd aangesproken, met de ‘bleiter’ te doen. Zoals een jonge vader nam hij me op zijn schoot en verzon ter plekke een boeiend sprookje over bruine beren. Op slag werd hij de liefste van al mijn nonkels, en zo is het altijd gebleven.

   Gedurende mijn kinderjaren kreeg ik hem enkel nog te zien op zondagvoormiddag, tijdens de wekelijkse bezoekjes met neefjes en nichtjes aan Moe Wis en Va Jules, onze grootouders, bij wie hij als ongehuwde telg inwoonde. De ruime woonkamer bevond zich op de verdieping boven een overwelfde doorgang met houten poort in de Vianenstraat. Deze doorgang leidde naar een geplaveide binnenkoer, enkele opslagruimten voor het bouwbedrijf en een duivenkot.

 

WORDT VERVOLGD...