robertus baeken, die de vader is van don vitalski, schreef het boek "leonard en ik", over zyn nonkel leonard, de fameuze beeldhouwer. over 82 afleveringen verspreid, worden die mémoires hier integraal gepubliceerd.
prent: Zittend beeld in witmarmer uit Carrara, detail hoofd.
LEONARD EN IK
door Robertus Baeken
65.
Dit beginsel waarmee ik na het interview via allerlei gedrukte teksten van zijn toespraken nog verder had kennisgenomen, zette zich als een stille revolutie in mijn dagelijks leven door en zou tenslotte heel mijn leven door elkaar schudden. Het zien van wat puur is en essentieel werd als het terugvinden van mijn staat van onschuld in het verloren Paradijs. Want zien is meer een daad van aandacht dan van actie.
Toen de Chinese wijsgeer Lau Tse het 2500 jaar geleden over de volgende schijnbare tegenstijdigheid had: ‘De wijze doet niets, en toch volbrengt hij alles,’ bedoelde hij precies hetzelfde. Het rationeel begrijpen van deze kwestie, betekent echter niet dat men daarmee ook klaar is.
Dankzij Krishnamurti werd achter mijn twijfels en het zoeken naar een zin van leven en dood een definitief punt gezet. Het grote knelpunt van het bestaan stond me nu klaar en duidelijk voor ogen: ieder individu heeft van nature zowel de mogelijkheid als de opdracht om zonder een tijdrovend wordingsproces direct tot zichzelf te komen.
Voor de maatschappelijke belangen, die het leven in al zijn veelheid helpen mogelijk te maken, schijnt dergelijke aandacht geen enkel economisch voordeel te bieden. Want stel je een gemeenschap voor, die met weinig middelen tevreden is, die niet langer om prestige maalt, die zich niets over wereldse genoegens op de mouw laat spelden en vandaar zich geen bijzondere verlangens meer laat voorspiegelen. Volgens de huidige mentaliteit zou dit een bedreiging van het maatschappelijk voortbestaan betekenen, een regelrechte ramp! Het zou immers remmend werken op de zogenaamde economische groei, op de macht van het huidige bestel dat zich handhaaft met de slogan: geld moet rollen!
De kwestie om het leven waarlijk te leven, wordt aldus totaal genegeerd, ofwel ondergeschikt gemaakt aan de materiële problematiek van het overleven. Zo is met de opkomst van de moderne technologie het valse optimisme ontstaan dat de mens aan zijn eigen hemel werkt. Op school had ik die mentaliteit ook al ervaren. Haal je diploma en je zit gebeiteld. De bedrijven verschaffen je werk en een behoorlijk inkomen, zo luidde de onderliggende redenering. Dat alles in het werk moet worden gesteld om het leven mogelijk te maken, begrijp ik; maar dit betekent echter niet dat men daarnaast ook daadwerkelijk leeft! De wereld is wat zij is, en mijn redenering volgend, besefte ik dat er machten in het spel waren, die geheel naast de kwestie zaten, waartegen toch niets te beginnen was en die, naar ik meende, om die reden ook buiten mijn verantwoordelijkheid vielen.
(WORDT VERVOLGD...)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten