GAST-AUTEUR

robertus baeken, die de vader is van don vitalski, schreef het boek "leonard en ik", over zyn nonkel leonard, de fameuze beeldhouwer. over 82 afleveringen verspreid, worden die mémoires hier integraal gepubliceerd.

prent: beeld in Portugees witmarmer

54.
Ik woonde ondertussen al enkele maanden in Vosselaar en Leonard zou ook niet lang meer in het pand verblijven, want op een van die dagen kwam er een landmeter op de proppen. Zijn kijker was al een tijdje op ons gericht, en toen hij zijn lintmeter bovenhaalde en in onze richting over de grond afrolde, mompelde hij dat de muren in de weg stonden.
   ‘Ja, tot hier komt de schouwburg,’ verklaarde hij, toen Leonard hem enige uitleg vroeg. ‘En waar jij nu staat, dat wordt parkeerterrein. Ha, wist je dat nog niet? Ja, hier komt een cultureel centrum.’
   Een jaar later was het inderdaad zover. Leonard werd noodgedwongen te verhuizen; dit keer naar de Vredestraat.
   Voor ik hierover verder ga, zou ik graag even melding maken van twee reusachtige beelden die hij nog op het oude adres heeft afgewerkt. Het eerste betreft een rechtopstaand naakt van circa drie meter hoog, gehouwen uit een enorme beukenstam. Het was zeker een geslaagd beeld, maar doordat de onderbenen en de enkels ter wille van de stabiliteit te zwaar moesten worden uitgevoerd, heeft Leonard het later gereduceerd. Het hoofd, de armen en onderbenen zaagde hij eraf, zodat enkel nog de romp overbleef. Die heeft hij dan zodanig versmald dat niemand het oorspronkelijke beeld er nog in zou terugvinden. Wat er overbleef is een langgerekte torso met een sterke nadruk op de zware borsten en het vlezige van de driehoekige vork waar venusheuvel en dijen bijeenkomen.
   Dan is er nog het beeld met een hoogte van 165 cm in Portugees wit marmer dat hij als bestelling in enkele weken voor een aannemer van bouwwerken heeft uitgevoerd. Het moest een naakt van de dochter van de opdrachtgever voorstellen. Naar Leonard me vertelde, heeft het meisje nooit voor hem geposeerd. Het enige waarover hij beschikte, waren enkele foto's van haar aangezicht. Juist om die reden wekte het beeld mijn verbazing. Naast de sprekende gelijkenis moest Leonard zich houden aan de natuurlijke weergave van het lichaam. Daardoor toont het beeld een verbluffend staaltje van zijn technische vaardigheid. Zonder over een model te beschikken, tailleerde hij direct een ongelooflijk soepel, door en door levendig vrouwenlijf, met alle anatomische details van dien. Een prachtstuk dat het aspect van de fysieke gelijkenis, waarmee de kunstenaar zoals bij zijn portretten ook hier aan de eisen van de opdrachtgever tegemoetkwam, verre overstijgt.

(WORDT VERVOLGD...)