er ging een dinsdagclub aanvangen in deze paarse betonnen robuuste maar geschikte zaal - doch kennelyk hadden de beheerders een àndere act geprogrammeerd. "hoe kan dat!" riep ik extréém woedend uit. "subiet komen myn 200 artiesten hier aan!!" "wisten wy niet, je had niet gebeld." "ik speel hier toch iédere dinsdag???" "toch moet je altyd op voorhand even bellen."
wandromen waarin alle logistiek voor een optreden naar de haaien gaat, zyn classic; wat deze droom eruit deed springen, was inderdaad myn fenomenale woede. badend in exploderende wanhoop, totààl woedend uitbarstend, hopeloos...
toen ik wakker werd, liép er érg veel mis, in de aanloop naar de echte gig; en telkens kon ik hoop putten uit die droom, de opluchting toen ik daaruit wakker werd.
volgens psychologen is dàt de functie van bvb een examendroom: opzettelyk droom je dat alles misloopt, zodat je zelfvertrouwen overdag juist toéneemt; omdat je begrypt: zo erg als in die droom zal het alleszins niet worden...
eerder die nacht droomden-ik dat ik als een leerling terug op school zat, wel veel ouder dan al die middelbare scholieren. engelse les. ik was myn cursus thuis vergeten. ik was er als de dood voor dat A, de leerkracht, my op een ogenblik tot de orde zou roepen, dat ik dan zou moeten bekennen: "myn cursus vergeten..." (die leraar, A, was iemand die, toen ik, in het echt, lesgaf, werkte op het secretariaat.)
op den duur daagde het my: waarom ga ik eigenlyk nog naar school? dit moét toch niet? dit brengt toch ook niks op? dit vergt toch veel te veel tyd en energie? de emotie dubbel: onderhuids een gevoelen van bevryding, door het nakende inzicht dat ik hier zomaar in alle vryheid uit weg zou kunnen stappen; tegelyk beklemming: doordat ik hier, dat inzicht ten spyt, net zo lief gevangen bleef zitten, toch?
een bepaalde vriend van my. hy speelde dat hy een boom was. wy binnen, hy achter het raam, in de regen. het idee: niet slecht, maar hy houdt dit veel te lang vol, dat is beschamend...


























Geen opmerkingen:
Een reactie posten