state of being, 15 mei 2025

met rocco james conan naar het rivierenhof. toen hy zyn vrienden daar aantrof aan een voetbalveld, reed ik alleen weêr naar huis - niet zonder eerst op een bankje aan het water een vanille-ys te lekken.

    twee uurs later belde rocco james conan my op - doch: zoals altyd staat myn geluid af. ik belde naar hem terug, maar hy nam niet meer op.

    hieronder het visioen versus de realitiet.

het visioen

er is een ongeluk gebeurd. de tranen druipen reeds door myn hersenen by het beeld van ons frivole afscheid. hy gaf my nog een kus - iets dat mollie nooit zou doen, al ZEKER niet met haar vrienden erby; ik gaf hem nog een briefje van twintig. "zie dat je genoeg drinkt." myn laatste woorden: "altyd goed uit uw doppen zien." zyn laatste woorden: "dag, papa."

    zyn engelachtige lenige schoonheid byna niet meer van deze wereld, alsof hy aldoor een paar centimeters boven de vloer uitzweeft zo mooi en onwerelds is hy. en nu ben ik hem kwyt voor altyd; hoe gaat myn leven ooit nog verder kunnen!...

de realiteit

hy komt binnen met het verhaal dat een van zyn vrienden onze elektrische fiets wilde uitproberen en daarmee een serieuze totter presteerde (dus inderdaad was er wel een ongeluk gebeurd). het voorwiel was 360 graden gedraaid, wat heel héél raar is, dat dat kàn; zodat al die versnellingsdraden bokkenpoot hingen, links versus rechts omgekeerd; zodat je dat stuur niet meer echt kon wenden; al was hy wél nog op die manier terug naar hhuis gefietst. we zyn die fiets nog aan het afbetalen of hy is al kapot, we zyn weêr een paar honderd euro's lichter dus kennelyk...

samengevat: het visioen is dood en liefde, verlangen versus vergankelykheid; de realiteit is een verkreukelde bruine venster-envelop, met een zoveelste factuur daarin. 

yeah, he's alive all right.

:)

----

eerder op de dag met rocco naar de logopedist. fonteinstraat, u weet wel, de cogels-osy-kâstelenryen... zonnig weder... rondwandelen om, terwyl hy daarbinnen was, de tyd te doden. daar die hippie-villa gepasseerd, die bloemenryke hoektuin... ik ken die mensen een beetje... het tuinhek stond open dus ik ging daar op een yzeren stoel tussen de bloemen zitten... er speelde een radiootje, vintage... al was er verder niemand... ferre grignard, nochtans het was echt de radio, niet iets geprogrammeerds, "ring"... eindelyk een moment van inzinken... nooit eerder die tydsgeest van 1966 kunnen aanvoelen en horen en begrypen... zo een TOTAAL andere tyd...
    ik ben nu inmiddels zo oud geworden, dat zelfs het gevoel van oud zyn voor my verouderd is; het overschouwen van myn verleden een afgezaagd project, het vermoeid zyn is afgezaagd en oninteressant...