voorlaatste deel

Nieuwslijn: zijn jullie eigenlijk gelijkgestemde zielen daarin of spelen jullie eerder tegenpolen ? De plus en de min of zoiets ?

Vitalski: we zijn zeker gelijkgestemde zielen. Er wordt heel veel “gebekvecht” en “geschenentrapt” maar dat is eigenlijk altijd in een enorm milde, ouderwetse, aimabele sfeer. En die wordt nooit overschreden.

Johan Petit: ik vind wel schoon wat ge zegt van dieên “ellentriek” … we zijn heel verschillend, denk ik, we hebben een heel andere manier van op het podium  te staan. En tegelijkertijd zijn er gigantische overeenkomsten in die zin dat we wel alletwee performers zijn……  Allez, meer dan acteurs, zijn wij mensen die er staan en die klappen op het moment dat er dinges kunnen gebeuren en dat hebben we zeker wel gemeen. Het is wel plus en min, maar het is alletwee ook “ellentriek”.

Vitalski: ja, want je typeert mij als nachtburgemeester en Johan als verteller, maar ik ben natuurlijk ….een nachtburgemeester is ook maar een vertelling, dus in principe ben ik ook een verteller en dat is wat ons bindt.

Johan Petit: ja, want Vital is een fantastische verteller.

Vitalski: maar Johan is bovendien ook een regisseur. Dus Johan heeft me wel enkele goeie regie-aanwijzingen gegeven. Bij dat dirigeren bv. zegt hij: doe dat zo en zo. Over choreografie en zo kan hij beter nadenken dan ik.

Johan Petit: maar de Vital kan mij ook heel goe zeggen dat in een bepaalde zin, clou-gewijs, het werkwoord vanachter moet staan omdat er dan harder gelachen wordt.

Vitalski: eigenlijk is dat wel toevallig want jij hebt regie gestudeerd en ik Germaanse filologie. Dat is dan toch wel gek dat je dat in het repetitieproces ook merkt.

Nieuwslijn: de som van jullie samenspel is dan eigenlijk: 1 + 1 = 3. Jullie maken mekaar beter.

Johan Petit: ja, zo voelt dat voor mij wel aan. Op de beste momenten ontstaat er wel iets magisch. Ook voor ’t publiek. Soms heb ik het gevoel: vandaag is anders dan gisteren, en vandaag zal ook anders zijn dan morgen en dat is wel heel plezant.

Nieuwslijn: proberen jullie mekaar te overtroeven op het podium ?

Vitalski: nooit. Wel volgens het scenario, als het scenario zegt, hier maken we ruzie en hier … maar in het echt nooit omdat de kunst van het luisteren minstens zo geraffineerd en uitdagend is als de kunst van het spreken.

Johan Petit: neen, want als ge dat begint te doen, dan houdt ge het geen twintig voorstellingen vol. Ge moet voor elkaar kiezen ook.

Vitalski: ja, en dat is iets wat ik eigenlijk nog maar pas ontdek, dat je op een podium kunt zitten luisteren naar uw tegenspeler … dat is een enorm fascinerend iets want als je luistert, ben je eigenlijk niet passief, dan ben je wel degelijk iets aan het doen. Maar in welke mate veruiterlijk je dat ? Er is een bepaalde scène waarin Johan zeer omstandig uitlegt hoe je een vrouw moet versieren. En ik speel terwijl die vrouw, maar ik zeg niks. Op dat moment ben ik de uitvergroting van een luisteraar omdat ik zijn intonatie met heel mijn mimiek volg. Per woord dat hij uitspreekt, heeft dat bijna een weerslag op mijn mimiek. Maar er zijn andere scènes waarin hij een doctoraatsuitleg doet, waarin ik gewoon dat ding hoor, maar er bijna niet ben. Da’s ook een grote uitdaging. Op dat podium staan, maar er niet zijn.

Johan Petit: ge kunt ook slecht toneelspelen, terwijl ge niks aan het zeggen zijt. Als de andere een uitleg aan het doen is en als gij slecht aan het toneelspelen zijt, zijt ge aan van alles aan het denken. Terwijl als ge goed toneel speelt, dan zijt ge echt gewoon alleen maar aan het luisteren. Waarom dat zo belangrijk is, is omdat ge daardoor toch – en het publiek voelt of merkt dat – met twee dat verhaal aan het vertellen zijt.

Nieuwslijn: jullie hebben “een toneelstuk over alles“ reeds in 2011 gebracht. Wat is er veranderd ?

Vitalski: het is vreemd, maar er is niks veranderd en toch is het nieuw.

Johan Petit: ik vind wel… allez, we hebben geknipt, we hebben er dinges uitgedaan, waardoor het veel krachtiger is geworden.

Vitalski: ik wil eigenlijk zeggen dat mensen die het gezien hebben in de Harmonie niet ineens dieren gaan zien voorbij springen die er niet waren of….

Johan Petit: neen, maar het is wel inhoudelijk…eigenlijk op alle vlakken straffer geworden.

Vitalski: in die zin is het nieuw omdat we nu zelf het stuk anders begrijpen. Ik zal niet zeggen beter begrijpen, maar ..

Johan Petit: het is ook grappiger geworden…

Vitalski: dat weet ik niet…. Vorig jaar is ook al zolang geleden.

Johan Petit: ik voel dat aan alles dat het …

Vitalski: maar dat is ook, hé. Dus mensen die het stuk vorig jaar gezien hebben, als die dat nu gaan terugzien, dan is dat precies terug nieuw. Ik heb het zelf ook gehad toen ik de dvd-opname zag van vorig jaar. Om het stuk terug te gaan oprakelen, had ik het na een jaar stilliggen terug bekeken en ik was permanent verrast. We hebben dat stuk tachtig keer gespeeld en toch… toch ben je meer dan de helft vergeten… dus. Volgens mij is het zelfs leuker als je dit stuk al eens een keer gezien hebt. Dan haal je er andere dingen uit. Dus mensen die het vorig jaar zagen, die zouden zichzelf een groot plezier doen met nu nog eens terug te komen. Zeker omdat we met twee zijn. Vorige keer hebben ze natuurlijk alleen naar mij zitten kijken. En nu is die eerste flash voorbij, nu kunnen ze ook nog eens zien: wat doet dieë Johan terwijl…. Want dat moet je niet onderschatten, die doet ook van alles ! Dat is eigenlijk de reden waarom we het stuk hernemen, omdat ik merkte dat er tijdens die eerste reeks teveel aandacht naar mij ging.