LOSLATEN
Men zegt dat het gekomen is door de trauma's die onze natie zyn overkomen in het midden van de jaren negentig, door het monster wiens naam we beter maar nooit meer uitspreken; de angst om onze kinderen nog zomaar los te laten op straat. Als ik aan myn eigen kindertyd terugdenk, vroege jaren zeventig, dan kan ik er zelf met m'n verstand niet meer by; hoe wy met zyn allen de wyk in trokken, met onze step en onze fiets en onze driewieler, het bos in, het park in; kinderen van zeven jaar, met in hun kielzog hun kleine broers en zusjes. Het enige waar we voor moesten zorgen, was dat we zeker voor het eten terug thuis zouden zyn. Uiteraard waren ook onze vader en moeder ongerust; dat uitte zich dan in het flinke pak rammel voor de laatkomers - in de kletsen die we dan kregen, voelden we tegelyk hun opgeluchte blydschap -"oef! In ieder geval leefden we nog!" Wat moet ik vandaag met myn eigen kinderen doen? Myn dochter van acht is eêrgisteren, zonder ons te verwittigen (!), met haar fiets van by ons thuis naar het Krugerplein gefietst, we wisten totaal niet waar ze uithing - om totaal gek van te worden! Hoe gevaarlyk is deze buurt ook nog eens bovendien met al die hardryders, die straten zonder fietspad, die gekkenhuizen en dronkemanscafés? Toen ik haar eindelyk terugvond, was ze zachtjes zingend bezig de straat over te steken, netjes langs het zebrapad. Ik was razend van de voorbye stress - maar tegelyk was dat beeld zo erg natuurlyk, zo ontwapenend; sinds wanneer is het een misdaad om je vleugels uit te slaan? Ze zyn een jungle, de kleine gemeentes niet minder dan in de stad - maar: je kàn ze niet opsluiten in een kartonnen doos, je kàn niet anders dan ze loslaten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten