HEKSENJACHT
door onze correspondent robertus baeken, vanuit de korenvelden van salem...
aflevering negen...
In plaats van op de aangekondigde vrijdag, kwam ik pas op zaterdagmiddag in Saint-Hubert aan. Anders dan ik had verwacht, voerde het adres me eerder naar het laatste overblijfsel van een vervallen boerderij aan de rand van het stadje, dan naar een luxueus hoerenverblijf. Recht ertegenover strekte zich met zachte klim een donker loofbos uit. Het regende en er deed niemand open, wat me, zoals eerder al, maar nu meer versterkt, de indruk gaf aan een troosteloze onderneming te zijn begonnen. Ik liet mijn auto staan en wandelde een eindje terug naar een bakkerswinkel aan het begin van de straat. Het in de toonbank uitgestalde heerlijks gaf me eventjes het troostrijke gevoel dat ik deze trip niet voor niks had gemaakt. Zo liet ik me graag verleiden tot een ambachtelijk Ardens worstenbrood en drie krentenkoeken. Met deze mondvoorraad in een plasticdraagtasje, keerde ik terug naar de beregende boomstammen en het water afdruipend groen tegen de helling achter het krakkemikkige, in natuursteen gemetselde optrekje.
Nog wat verder kwam een boswachter met geweer over de schouder me langs een pad tegemoet. Het was juli, - niet bepaald het jachtseizoen. Ondanks zijn regenkleding met overhangende kap en rubberlaarzen, - wat ik zelfs niet bij stormweer van mijn vriend zou verwachten, merkte ik wel iets aan diens loop dat me aan hem herinnerde. Bijgevolg stapte ik vastbesloten door.
Ik had me niet vergist! Al duurde het even eer ik daarvan overtuigd was. Onder zijn verduisterende kap trof me naast zijn verwilderde blik en de aanzet naar een volle baard, in ‘n flits de wereldvreemde, beangstigende grijns van een spook. Hoewel spoken doorzichtig zijn en dus niemand zouden omverlopen, bleef ik op eigen risico midden op het pad staan.
Het horen van zijn stem stelde me op m’n gemak. Want een spook kan wel naderbij komen, maar nuchtere mensen zoals ik, hoeven niet eerst nog in hun eigen arm te knijpen om te beseffen dat holle verbeelding niets bevat.
Ook Kamiel reageerde alsof hij een geest had gezien. Zo zei hij ’t trouwens letterlijk: ‘In hemelsnaam, wat kom jij hier uitspoken?’
WORDT VERVOLGD
Geen opmerkingen:
Een reactie posten