goed geslapen in wel een yskoude bovenkamer. daar smorgens ook fyn gedoucht. jammer genoeg had het binnengesneeuwd. nog terwyl ik nog sliep kwam die goede luv reeds dweilen...
een ultra-rustige voormiddag; myn gezellen allen op stap, ik zelfs geen idee naar waar dan wel juist; en zo dan zélf, intussen, met de eerste koffi van de dag aan die houten tafel, met zicht op de sneeuwvelden - het voorlaatste hoofdstuk van het nero-verhaal zéér kalm nog eens doornemen... jihaa...
rond een uur of één waren ze d'r weêr, juist toen ik klaar voor ze was. tezamen de pony's een halve ton wortels gaan voeren. luv els crawls gaan ophalen aan het station.
gaan schaatsen in spa. licht tafelen, in de cafetaria daartegenover. kaaskroketten, dame blanche.
strips lezen, yahtzee spelen. "elkaâr uit de zetel gooien" - inclusief één bloedneus, wat nog meêvalt, als je ziet hoe zoiets tekeergaat.
snachts opnieuw schryven; morgen de allerlaatste dag, dan laat ik het los. perfect getimed... schryven is een biographische performance, de timing is alles, het ritueel is alles. (byvoorbeeld die dichtbundel "het gedicht jongen": dat manuscript ben ik, in sicilië, eêrtyds, letterlyk "in de zon gaan leggen"; om die taal "te kunnen laten drogen". echt.)
om één uur snachts onder de dekens in de zetel: aflevering 4 van chucky. had toch echt een kléin beetje beter gemoeten, een kléin beetje organischer...
nu deze blog.
subiet nog wat lezen...
ik slaap dus in deze driezit, beneden. zodra morgenvroeg rocco en luv ontwaken, zal ik my snel naar die slaapkamer verplaatsen.
nu een manier vinden om de tyd lam te leggen; zodat ik deze voorbye dag zes miljoen keer opnieuw mag beleven...
2 opmerkingen:
Vooral uw eigen zelve blijven, nachtschyvendezetelslaper!
Lena
haha, okay !!
Een reactie posten