@ the movies

after life.

in een tydperk van snelheid en effecten, van materialisme en van machoïsme, is "after life" natuurlyk een opluchting; ontwapenend, integer, gedurfd eenvoudig. qua strekking een beetje zoals de héél erg late toon hermans; de maskers af, gaan zitten en ademen. meer niet. ook in het nieve, derde seizoen weêr meermaals een traantje moeten wegpinken.

    toch kan ik de onnoembaar vele mensen die nu, in de media, werkelyk dwépen met deze serie, niet helemaal verkroppen - terwyl ik het massale succes van het magistrale "the office", byvoorbeeld, toch wél kon verdragen. dus uiterààrd is "after life" subliem - maar, dear bloggers, pas op: het had zeker nog beter gekund, minstens om deze drie volgende redenen:

    -er kunnen in jouw omgeving twee of drie figuren rondlopen die graâg uiterst platvloerse, vulgaire, pornographische obsceniteiten verkondigen - maar in déze wereld lydt werkelyk drie vierden van personages aan la tourette. zodat je de schryver zelf door die personages heen voelt priemen, zo onderling inwisselbaar als ze zyn.

    -in de geslaagde scènes levert de marginale lelykheid van meer dan de helft van deze personages iets monumentaals op, byvoorbeeld die scène van die als hofnar verklede achterlyke zoon, die in slow-motion door het park danst; da's eigenlyk pure francis bacon. maar: omdat die overdreven lelyke figuren overdreven veeltallig zyn, verliezen ze eens temeer aan geloofwaardigheid. (en ik weet wat ik zeg, ik woon op het noord, recht tegenover een psychiatrisch centrum.)

    -die opeenvolging van universele, gevoelige, psychologische wysheden, is toch niet helemààl volmaakt gedoseerd; die moedwillige, argeloze directheden zyn, in dit programma, van een ongeziene kracht - maar toch wél schynen ze heel soms nét iets te lang voort te duren, namelyk over diverse opeenvolgende scènes heen. waardoor die litteratuur toch iets van een brochure krygt. 

    dat zyn kleine bedenkingen in de marge, ik zou te voet naar santiago trekken voor nog een viérde seizoen...