hoe vreselijk...
myn laatste lief voordat ik, zestien jaar geleden, voor eens en altijd bij luv terechtkwam...
("luv" was zelfs eigenlyk een speling rond elif... na elif kwam "alef", dwz het begin van alles; en dat "alef" werd dan pas "luv"...)
goed, niet simpel doen; wy hadden elkaâr nu al tien jaar lang totaal niet meer gehoord of gezien... we waren ook maar een halfjaar tezamen...
toch is dat nu ineens een bron van een aantal totaal indringende herinneringen...
de eerste keer was het ook om te merken hoe het leven is met twee lieve kindjes in huis... die ik voorlas uit spider-man en met wie ik ging zwemmen...
toch echt best schokkend...
oneerlyk van god vooral...
kracht, schoonheid, liefde en goeie moed... in een leven bomvol van de meest onwaarschynlyke beproevingen toch steeds haar rug recht...
1 opmerking:
Zo jong nog! Corona?
Een reactie posten