in één ruk naar de ardennen door-ge-raced... vertrokken rond één uur smiddags... het inpakken tevoren ging ook vlotter dan ooit, de bagage was beperkter dan ooit...
de eindbestemming tevens korterby dan meestal; met name het historische kuuroord spa (al hadden we op voorhand toch al kunnen uitvinden dat de roulettetafels daar heden niet open zyn... misschien door corona, geen idee...)
by aankomst was ik, feitelyk, niet extréém euforisch; ten eerste doordat het hard regende, maar ten tweede vooral doordat er langs alle kanten honden blaften. in myn vorig leven was ikzelf een teckel, dus ik word zot van hondengeblaf. algauw vond ik hier evenwel toch myn draai, uiteraard...
morgen een paar omgevingsphoto's...
voor mollie de drie ponys in de tuin alvast het einde...
vier of vyf boekjes heb ik meê; die marvel kull-omnibus, dat brievenboek van baudelaire, het privé-domein-boek van cyrille offermans nog altyd... totale onzin allemaal...
voorts, hier ter bestemming, wil ik gedurende de aanstaande rest deze week maar eens de laatste hand zien te leggen aan het nero-verhaal, met name door er dagelyks een twintigtal pagina's nog eens op na te slaan.
dat "voltooien" is wel iets erg relatiefs, net zo goed zou ik er letterlyk nog een heel jaar op kunnen en zelfs willen doorwerken...
maar dat zal ongeveer alles zyn... ontstressen... met de kinderen cluedo spelen... luv soms proberen uit te kleden - hoewel, er is hier geen privacy...
ik ben echter, op breder veld, zelfmoord-in-het-traag aan het plegen, namelyk minstens met dat koffi-gebruik... maar bovendien is het iets metafysisch ook, dat my aantast, heden... myn hart klopt moeilyk, in myn rug; myn schouders wegen zwaar; en ik zou het afscheid kunnen gebruiken, dat is het vooral; de uiteindelyke rust, de eeuwigdurende vacantie...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten