uit het schriftje

van de derde verdieping, de slaapkamers, naar de tweede verdieping, de woonkamer: die afstand leg je nooit met leêge handen af; àltyd liggen er glazen, tassen, borden, halve boterhammen en sokken op de grond, die naar beneden moeten. dat oprapen en dat dragen zyn ook helemaal geen probleem; alleen wil dit dus zeggen dat je nooit eens kan genieten van een leêge, nette, kale gang. dus je brengt de dingen wel in orde - maar dat wil per definitie zeggen dat ze op dàt moment niet in orde zyn.

natuurlyk is dat vooral helemaal troef aan mollie haar slaapkamerdeur. die geraakt sommige spullen beu, om de zoveel dagen; en dan keilt ze die simpelweg de gang op. bepaalde knuffels, bepaalde boekjes, bepaalde gadgets, bepaalde ondefinieerbare bullshit. jullie zullen nu opperen: da's geen opvoeding, laat haar dat zélf opruimen; deels hebben jullie gelyk. maar tegelyk kan het haar niet worden aangewreven: de overvloed, de stortvloed, de tsunami aan gadgets en producten die zich een cascade naar het gemiddelde huishouden toeëigenen, is een zuivere soort van natuurramp, een schrynend onrecht, een aanranding. alleen die érg drastische reactie brengt zoden aan de dyk: buiten! buiten! wég ermeê - ogenblikkelyk!!

een goede vriend van my wil absoluut sterven. ik kan dit volgen. ik ken nu zyn verhaal, ik begryp zyn conclusie. maar: of hem de euthanasie gegund gaat worden, zoals hy die dringend heeft aangevraagd, da's maar ten zeerste de vraag.

    dit is van onze tezamenleving monsterachtig. het is de omgekeerde doodstraf. de veroordeling tot een infernaal leven. en ondertussen permanent die dreiging, voor hemzelf én voor zyn directe naasten, dat hy er dan maar zal moeten uitstappen op gruwelyke wyze, op mensonwaardige wyze. dank u zeer, humane wereld. met uw obsessie voor leven, leven, leven, ten allen pryze leven!!...