op school, tussen de lessen door, valt er wel eens een pauze, waartydens een mens dan kan lézen. om niet, om de zoveel dagen, voor nieuwe zorgen te staan ("wat zal ik meênemen?" etc), heb ik gelyk, in het begin van het jaar, deze turf in myn draagzak geborgen; iedere week geraak ik daarin, alles by mekaâr, telkens 6 blaadjes verder (ik lees het boek alleen op school, niet thuis...) veel echte "inhoud" dringt er op die manier niet tot my door; maar het is toch "bezig zyn met lezen", gewaarworden dat er toch wél intelligentie is op deze planeet, terwyl myn ogen over de zinnetjes glyden. ieder engels woord dat ik niet begryp, zoek ik op. vandaag: "wenching", willende zeggen: "achter de meiden aan zitten." bovendien is die lectuur ook iets ostentatiefs. soms zit ik op tafel hierin te lezen, wanneer myn leerlingen binnenkomen, of anders terwyl ze een toets maken. veel van myn leerlingen hebben nog nooit iemand zién lezen, ze kennen dat niet. en ik merk, dat het voor sommigen (3 procent der aanwezigen) toch een waas van mysterie in zich draagt.
zitten lezen in een boek getiteld "victorians", is wel iets geschikts voor een leraar engels, right?
2 opmerkingen:
Ik zou danig onder de indruk zijn...
haha
Een reactie posten