esther, van weekUp magazine, had haar moeder meêgebracht
vrijdag 21 oktober 2011
woensdag 19 oktober 2011
library
hoe dat kan weet ik ook niet, maar ik ben wéêr een stones-biografie aan het lezen; deze hoort wel met overschotten tot de allerbeste, echt extreem goed geschreven...
state of being - 19 oktober 2011
waarin vitalski de tyd pakt om nog eens breedvoerig voort te wauwelen omtrent de kleinigheden die het leven uitmaken...
slecht nieuws voor myn blog: ik ben myn phototoestel wel niet heus kwyt, maar weet het toch al een tydje nergens meer liggen. en dat terwyl ik vandaag en gisteren weêr velerlei zeemonsters heb getrotseerd. niet dat ik myzelf mythologiseer uit eigenliefde - het gebeurt uit liefde voor de mythologie, bedreigd als deze wordt door de videoclip - vorm ontdaan van verhaal.
het gaat iets beter met mijn rechtse duim, al blyft het moeilyk typen. wat komt doordat er, op aanbevelen van konrad, een merkwaardig iets rondheen is gewikkeld met een verband, namelyk een opgerold blad van een savooi. den doktoor had my wel reeds volgestouwd met antibiotica en hallucinogene codeïne, door dewelke ik om de drie uur inslaap en dan rare dromen op visite kryg, maar die pillen baatten weinig, terwyl die voze savooi wel degelyk zyn vruchten afwerpt. dus iedereen die van zyn abcessen afwil: pluk die rare kool (zo één kool is omvangryk genoeg om zeventig duimen te genezen, maar behalve myzelf ken ik hier in de straat niet nog iemand met last van duimpyn...)
in de ochtend naar wilryk gereden, om een verzekeringsagent de schade te laten opmeten aan onze wagen - voor de nieuwkomers: vitalski had onlangs, op een dag vlak voor hy op het land van penelope strandde, een auto-accident - een tegenligger nam zyn bocht te scherp en vlamde frontaal op hem af - het soort van mededelingen dat (verkeersberichten zynde) jowan petit "te onliterair" noemt... de verzekeraars deden hun job, namelyk door my te verzekeren dat ik überhaupt niks zou trekken; myn geval werd bestempeld met de professionele term "totaalverlies"; dwz uw wagen is zo hopeloos dat de herstelkosten hoger zouden oplopen dan wat die wagen zelf nog voorstelt. awel, merci.
thuis al myn spaarkvarkens omgekeerd... ook de nog levende spaarvarkens, och arme... zullen een nieve auto moeten kopen, immers... dat spaargeld was ik beginnen opzyleggen omdat ik, eerder in de tyd, was beginnen hunkeren naar een soort sabbatjaar; ik wilde, over lange wyle verspreid, zodanig veel opzy proberen te leggen, dat ik gedurende een jaar of een halfjaar niet meer zou hoeven te gaan werken. maar gelukkig: op het ogenblik sta ik juist weêr heel graag op scène, ik heb het spelplezier herontdekt, en zou my een bestaan Zonder optredens, Zonder kutopdrachtjes her en der, niet eens believen in te denken.
mollie is ziek, 's nachts reeds riep luv my ineens wakker vanaf beneên:"vital!!!" kryste ze. ik was nog slaapdronken en murmelde:"ja??", doch toen begreep ik: het is vyf uur smorgens dus normaal word ik dan niet aangeroepen (tenzy door john barleycorn) - dus stoof ik de trappen af: mollie was zo erg aan het overgeven dat ze niet meer kon asemen... heel haar pyjamaatje onder de melk... morgen wéêr naar den doktoor... het rare is: hoewel ze dus griep heeft, was ze nooit eerder zo lief, schattig, knuffelig, goedlachs, lollig, vrolyk en aandoenlyk... mollie krollie...
na de garage meteen doorgepeerd naar edegem, waar ik vroeger arriveerde dan afgesproken, zodat ik by De Twee Poolsen alweêr een lasagne kon gaan verorberen (anneman, ex van maria nelson, heeft my erop gewezen dat mensen graag lezen wat ik eet, liefst een simpele ham, dwz het moet niet iedere dag vyf-sterren...) dan repetitie in zaal cartouche met veerle, plus met, voor onze neus, als klankbord, de innemende herwig ilegems. onfortuinlykerwys: zo'n goed gevoel als we gisteren hadden by het spelen, zo tegendraads verliep het vandaag. zo gaat dit werkproces aan "overleef je partner", het toneelstuk, nu al dagenlang zoals een jojo van tof naar ambetant en weêr terug. we staan nergens, ik kryg het op myn heupen... en, ja: het affiche kwam éindelyk van de drukker, doch murphie doet overuren: om een of andere oorzaak waren onze namen er af gevallen - dus: opniéf naar de drucker. dat gaat zo al drie maanden!!!!
naar huis gereden zonder één geringste accident.
morgen twéé voorstellingen van "de gelaarsde kat"; overdag voor ocmw-bestuurders in kapellen, savonds voor jou, alsook voor de prospectoren van culturele centra, alsook voor jong en oud, voor wie wél en voor wie niét meer in sinterklaas geloven, in cc berchem (om halfnegen.) heb er een goed oog in, dat toneelstuk is nu precies één jaar lang aan het roderen geweest; eigenlyk dé moment om eens te beginnen te spreken van een première!!
VANDAAG, DONDERDAGAVOND
unieke kans om dit alsnog Live Bezig te zien:
nu donderdag in cc berchem - 20:30u
dinsdag 18 oktober 2011
maandag 17 oktober 2011
state of mollie - 17 oktober 2011
and these children that you spit on / as they try to change their worlds / are immune to your consultations / they're quite aware of what they're going through
alweêr twee maanden geleden dat ik de pen nog eens opnam. ik kreeg de indruk dat ik in herhaling viel - en dat ik dus slecht bezig was, vermits er zich in myn leven juist iedere halve minuut een onverwachte explosie voordoet. waar brengen ze my naartoe? waar ben ik? hoelang blyf ik hier? word ik hier achtergelaten? wat nu weêr? al die vragen, zonder stoppen, elke seconde van de dag. geen mirakel dat ik om de twee uur moet inslapen van uitputting - maar dan toch wakkerblyf, ook als ik wallen onder myn ogen heb, gewoon doordat ik nog altyd geen antwoord heb. stel jullie voor, lezers, dat jullie, geheel onverwacht, in het midden van de nacht uit jullie bed werden geplukt en pardoes in het hartje van peking werden neêrgezet, waar jullie dan jullie plan moesten trekken; die vervreemding, die lavastroom van impressies, gekke geluiden, rare kleuren, soms erg vies smakende vormen, onafgebroken regelrecht op jullie zenuwstelsel afgevuurd, dag na dag, minuut na minuut: zo leef ik, al acht maanden lang. en dan kryg ik ondertussen nog tanden ook, plus dat soort dingen... ik word al duizelig nu ik het opschryf...
myn dagboek is in feite stukgelopen op het vooruitzicht op - ach neen, dare not speak its name; die plek hier om de hoek (je kan er niet buiten), waar ook andere kinderen tezamenkomen, die wel eens krysen en brullen, en waar ik, daartussen, wel vriendelyk, geduldig bejegend word, katholiek zelfs, maar toch... ik was nog maar zes maanden oud, begin september... de bedoeling was dat ik hier iedere maandag en vrydag de ganse dag zou vastzitten; gelukkig komt dat er zelden van, neen, helemaal nooit zelfs; de eerste keer toen ik hier werd opgehaald, zat ik moederziel alleen te knabbelen in de armleuning van een plastieken schommelstoel; dat was zo'n pover aangezicht, en myn ouders zyn zulke softies, dat ik hier sindsdien, goed uitgerekend, nog maximum twee keer twee uur per week zit. vandaag zelfs weêr een hele dag overgeslagen. myn pa rydt my naar oma en opa, en daar kan ik eisen wat ik wil.
voorts gaat het goed met jullie favoriete patapoef, en ik heb myn publiek wel gemist ook. volgens els van het marthatentatief ben ik, dankzy deze blog, de beroemdste babie van antwerpen... volgende week ga ik poseren voor "nina", de weekendbylage van het nieuwsblad geloof ik...
ik lach dus wel veel - ik geloof dan ook niet in wat ze "de crisis" noemen. byvoorbeeld vandaag was er een pluchen rendier dat aldoor, aldoor plotseling, opdook vanachter de staankast, en dan uitriep:"ik kom je tut afpakken!" en dan op my afsprong; daar heb ik my een halfuurlang een bult om gelachen, ook wel omdat ik al acht uur aan een stuk klaarwakker was. maar dus niet dat ik decadent zou zyn of myn plaats niet zou kennen. ik hoor graag "the cure", vooral "caterpillar girl", maar voel my ook niet te goed voor kapitein winokio of sezamstraat. ik wil nog altyd geen prakjes maar ben erkentelyk om de vele nan-pro die ik iedere dag gratis kryg.
verrek, hier dit korte stukje tekst, heb ik veel langer over gedaan dan je zou denken...
zaterdag 15 oktober 2011
gobi en dean raindeer in the kitchen...
tof om nu met deze mensen eens op de baan te zyn, zie ik dat universum ook eens van binnenuit...
was in sint-elooys-winkel daarstraks...
goeie ambiance... bomvolle tent... als voorprogramma moet je altyd afwachten hoe je gaat vallen, maar vandaag lustten ze me wel...
mini-state-of being
ik heb duimpyn. een bloeduitstorting onder myn rechtse duimnagel. myn gehele hand daarvan opgezwollen. pyn als ik moet sms'en... pyn als ik erop ga zitten... ):
today
zelf verzorg ik straks het voorprogramma voor philippe geubels in sint-elooiswinkel, doch tegelyk doet nabil (zie photo) een avant-première by irene vervliet thuis, huize ommeganck, ommeganckstraat... inf tel 032264822...
donderdag 13 oktober 2011
dinsdagavond
catrin schmeltzer helpt my parkeren, onder toezicht van barbara rottiers.
gelukkig, want ik was al een uur aan het rondtoeren. hoewel ik het ook zelf had gekund, want ik was al bezig toen ze eraan kwamen, deed het deugd even myn rug te strekken...
woensdag overdag
hard repeteren aan "overleef je partner" by veerle thuis, vrydagmarkt, gent.
veel versnippering, onderbrekende telephoontjes, wachten tot ze terug is van de beenhouwer, et cetera... niet onze allerbeste sessie ooit maar ja.
woensdagnamiddag
in stuyvenberg komt deze wagen frontaal op my afgereden - in het midden van de baan.
hy stopt niet dus ik moet uitwyken, naar links want rechts staan er wagens geparkeerd.
onze snuiten botsen keihard, en dan snydt hy in volle lengte myn rechtse flank algeheel over.
dan zegt hy:"ik kwam van rechts," en zeg ik daarop:"ja maar reed over het midden van de straat."
myn langitudinale schade en deze photo geven my gelyk, volgens my. die auto kan toch daar zo nooit te staan komen? maar ik vrees dat ik iets verkeerds heb ondertekend...
woensdagavond
vervolgens mocht ik de technische opwarming doen voor jowan petit in een bomvolle arenbergschouwburg...
ik heb al staan bibberen van de kou en van de zenuwen op een podium, maar nu beverde ik nog van de aftershock van dat accident...
alles by mekaâr bracht ik het er tamelyk goed vanaf...
ziehier tineke-met-de-krollen, aldus madame petit, en tim clement, die ook steengoed werk levert...
de fenomenale marthabunnies...
hoewel het toneelgezelschap "het marthatentatief" ogenschynlyk erg argeloos op het publiek afkomt, zit er zakelyk een fenomenaal goed gesmeerde machinerie achter... en dat zyn deze girls... diezelfde avond alweêr aan het flyeren voor een voorstelling in januari... geniaal...
donderdag overdag
na een tamelyk korte nachtrust naar theater cartouche in edegem, om daar te beginnen "spelen" met veerle malschaert, vandaag gecoacht door, zie photo, colette (moet haar familienaam nog eens vragen.)
de vibe zat érg goed vandaag... veerle begint in myn in september opgestelde raamwerk haar eigen terrein uit te bouwen...
ongeveer zeven uur lang doorgewroet... tussendoor een lasagne in "de volksvriend"...
donderdagavond
gaan kyken naar "this is it",
de prille try-out van een nieve voorstelling van benjamin verdonck.
je moet dat niet verkeerd begrypen, maar ik werd aangetrokken doordat sven roofthooft me had gezegd dat het ding één uur duurde. dat maakte my benieuwd:"hoe ervaar je alweêr een stuk van juist één uur?" de voorstelling was natuurlyk erg goed, maar ikzelf was dus toch teleurgesteld omdat het 80 minuten duurde. ik ben geobsedeerd door het meten van tyd in toneel...
dinsdag 11 oktober 2011
state of being - 11 oktober 2011
waarin vitalski zonder franje de dag overloopt, een dag als een andere, morgen vergeten, vandaag zelfs al byna...
nu b.h.v. eindelyk gesplitst is, gaat alles veel beter. geen rugpyn meer, geen krampen meer, iedereen in de straat is gelukkiger, het brood goedkoper - eindelyk! waarom heeft dat zolang moeten duren? vooral halle was een harde noot, vilvoorde viel wel meê...
wakkergeworden in de klappeistraat, door het mooie gezang van myn dochter beneden. my aangekleed en gewassen met op de achtergrond "villa politica". de kleine van de grond opgetild en geknuffeld, van luv een paar koffiekoeken én een goeie koffie gekregen (onlangs dronk ik by my thuis een koffie die vreemd genoeg zo gek smaakte dat ik hem algauw weêr moest weggieten, langs de lavabo...) om 11 uur naar gent vertrokken, in de wagen de cd "join hands" gespeeld van siouxie en the banshees etc...
by veerle thuis, in de serpentstraat nummer 7, teksten liggen knippen en plakken, wezenlyk evenwel een zekere gevoelsmatige terugval in het product; goed: weg met dwangmatigheden; maar hier of daar dreigt er nu wel een kind met het badwater te verzwelgen... tyd om de schryftafel voor een dag of twee opzy te zetten en de bühne te gaan opzoeken. tussen veerle malschaert en jeroen leenders, die het beiden extreem druk hebben, een zeker gekibbel moeten opvangen, al bleek dit een uur daarna weêr bygelegd... ik zei tegen luv, later op de dag:"wy maken zo geen ruzie," maar luv zei daarop:"gy zeidt gisteren nog dat ik te dik ben om onder die zetel te kunnen." (de afstandbediener lag toen onder de zetel.) en voegde daaraan toe:"hopelyk ga je zo geen dingen zeggen op het eerstvolgende familiefeest."
om vyf uur savonds alweêr naar huis, vreemd genoeg geen enkele file... op de radio die speech van elio di rupo - ondraaglyk toch? een sympathieke vent doch de waarheid is uiteindelyk toch wel dat je dat koetervlaams niet aankan; we hadden al zo'n koning, nu ook nog eens zo'n president...
net op tyd terug thuis om mollie meê in bed te steken. weêr overhuis om myn optreden voor morgen voor te bereiden, voorprogramma voor jowan petit. dan wéér naar de klappeistraat om met luv voort te kyken naar de verpletterende film "ludwig II" van visconti - ik heb die film al wel zes keer gezien, ik weet zelf niet waarom...
stoofvlees met aardappelen...
nu een goeie fles cola - een mens kan soms worden overvallen door goesting in cola... zou die "zero" écht zonder suiker zyn?? dat kan ik niet geloven...
daarjuist telephoon van myn uitgever. er zyn van "ik slaap als een croissant" alles by mekaar 600 exemplaren verkocht - feitelyk nét geen 600. een beter boek kan ik niet schryven en meer publiciteit zal ik nooit halen, dus ik kan alleen maar tot de conclusie komen dat het geen zin meer heeft om boeken te maken en te willen uitbrengen. daar stop nu maar meê, het is genoeg geweest.
subiet naar bert lezy in café thalamus om daar een paar "vrouweneilanden" te gaan afleveren...
good night.
toch maar even uitleggen
die "y" in plaats van "ij" op deze blog gaat niet over luiheid, maar wel over het scheppen van een eigen geaarde atmosfeer. er vallen nu op het internet triljoenen bladzyden tekst te lezen; om daar enigszins tussenuit te springen, kan een persoonlyke lettergrafiek geen kwaad.
en niet zonder voorbeeld: ook eduard douwes dekker, alias multatuli, de bedenker van de max havelaar, schreef een "y" in plaats een lange "ij" - in een tyd toen dit reeds lang niet meer gangbaar was, namelyk in de tweede helft van de negentiende eeuw.
ziehier, byvoorbeeld, dit fragment uit zyn zogenaamde "Ideën", op bladzyde 7: "Een verzameling van hout, steen, kalk, enz, is niet steeds een gebouw. Een vergadering van menschen is niet steeds een gezelschap."
of nog, op bladzyde 40:"Ik ken weinig schryvers op wier geschryf ik zooveel aanmerkingen heb als op 't myne."
maandag 10 oktober 2011
dinsdagbunnies
bunnies van vzw BehoudDeBegeerte
30 okt heb ik een nief optreden voor die vereniging; een "walking diner"-gig, tezamen met bart moeyaert...
agenda deze week
vanaf ten dinsdag ligt "het vrouweneiland" in alle fnacs van vlaanderen.
te woensdag speel ik in de arenberg het voorprogramma van jowan petit.
ten donderdag heb ik een vergadering met myn boekhouder.
te vrydag leid ik een expo in van myn broêr jeroen in het gemeentehuis van vosselaar.
te zaterdag speel ik in cc de link in sint-elooiswinkel het voorprogramma van jowan petit.
tv-star
jullie lievelingsnachtburgemeester was te gast in banana split op vtm vandaag (=te maandag...)
Bart Kaëll hard aangepakt door Bulgaarse buitenwippers in Bananasplit op VT4
Vrijdag, 7 oktober 2011 - 11u08
Zanger Bart Kaëll heeft al heel wat muzikale watertjes doorzwommen. In de zevende aflevering van Bananasplit gebeurt dat ook letterlijk, wanneer twee stoere Bulgaarse veiligheidsagenten hem van een boot dreigen te gooien.
Ze twijfelen immers of Bart wel echt een goede zanger is. Filip Meirhaege werd ooit wereldkampioen mountainbiken, maar bewijst in Bananasplit dat hij ook kans maakt op het wereldkampioenschap onschuldige voorbijgangers beetnemen. Vitalski haalt verder het slechtste in zichzelf naar boven om architect Filip Deslee eens stevig te schofferen. Een uitzending vol Filippen, verborgen camera's en hilarische scènes.
Bart Kaëll in paniek op Bulgaarse Marie-Louise
Wanneer Bart Kaëll ontdekt dat hij mag optreden op een boot vol Bulgaren die hem niet kennen, is hij even verrast. Maar Bart is een zanger van de wereld en hij wil ook op deze Marie-Louise het beste van zichzelf geven. Maar wanneer twee stoere en vooral erg brede Bulgaarse bodyguards zijn collega Filip D'haeze overboord gooien, begint Bart stilaan bleekjes uit te slaan. En het wordt er niet beter op wanneer de twee veiligheidsmannen Bart dwingen om te bewijzen dat hij zanger is.
Filip Meirhaege is het fietsen beu
Ex-wereldkampioen mountainbike Filip Meirhaege legde in zijn leven al heel wat kilometers op de fiets af. En daar word je moe van natuurlijk. Daarom besluit Filip het vanaf nu over een andere boeg te gooien. Hij fietst rond in Leuven en haakt zich vast aan ijverige fietsers, die plots voor twee moeten trappen. Fluitend en volledig ontspannen laat Filip zich zo lang mogelijk meevoeren in de hoop dat zijn werkpaarden niets in de gaten krijgen.
Vitalski verklaart oorlog aan Filip Deslee
Zeggen dat Vitalski geen fan is van huizenjager Filip Deslee is een groot understatement. Althans, dat blijkt uit een column van de hand van de Antwerpse schrijver en stand-upcomedian die zogezegd verscheen in de krant. Radiopresentator Stefan Ackermans nodigt Filip uit in de studio en laat hem even bellen met Vitalski, die zich ook live in de uitzending eens goed laat gaan tegenover de arme Filip.
Bananasplit, maandag 10 oktober om 20.55 uur op VT4
zondag 9 oktober 2011
state of being - 9 oktober 2011
waarin vitalski de dingen nog eens openhartig op een rytje zet...
al byna twee maanden lang geen "state of being" meer genoteerd, goeddeels uit schroom. nu toch weêr aan de slag, in de naam van de archivaris in my.
hoe dat by anderen zit, daar heb ik geen idee van, maar myn eigen biografie is erg gevarieerd; natuurlyk doe ik wel altyd hetzelfde, schryven en toneelspelen, maar ieder halfjaar kent zyn eigen geaarde byzonderheden, die in andere halfjaren niet zyn terug te vinden. in grote mate heeft dat te maken met myn neiging tot bevliegingen. weten jullie byvoorbeeld nog hoe vaak ik niet ging bowlen in de zomer van 2010? hoe overdreven veel films ik zag in 2009? hoe erg ik myzelf met ludwig II van beieren wilde identificeren in, ik geloof, 2008? vandaag is het, anders dan in andere seizoenen, een kwestie van schaken tegen de computer met op de achtergrond het "tocata en fuga in d mineur" van bach uit de boxen. hoelang zal die verbetenheid voortduren? net zoals met het zwemmen, het vegetarisch eten, het bowlen en het frans en/of piano studeren, word ik er niet alsmaar beter, maar juist alsmaar slechter in. wat wellicht dé reden is waarom zo'n bevlieging op de niet zo lange duur dan toch weêr eindigt.
maar ook beroepshalve vaar ik seizoensgebonden door verschillende wateren, god dank. het vroege najaar van 2011 zal worden herinnerd als een tyd van, niet met tegenzin, op en neêr ryden naar het verre, in nevelen gehulde polderdorp gent, teneinde daar te zitten te schryven en repeteren met veerle malschaert; onderweg in de wagen luister ik naar spoken word-cd's, de beste remedie tegen zelfs stilstaande files, en eens by veerle thuis is het wel uiterst aangenaam werken - gespannen, vanwege die deadline weêr zo dichtby, maar toch ook relaxed, vanwege beiden volwassen genoeg voor een gezonde dosis zen. plus: waar onze tekst niet zal zyn uitgekristalliseerd, zullen we ons zeker kunnen verlaten op ons gedeelde fysieke improvisatievermogen...
ook de allereerste groeipynen van mollie en myn onvermogen, ook morgen dus weêr, om haar in de crèche te droppen, tekenen deze periode, jazeker. zo is mollie het eerste en enige in myn leven ooit, waarvoor ik niét met tegenzin érg vroeg opsta, can you beat that.
myn carrière tenslotte zou, hoewel slechter, zeker ook een pak beter kunnen; byvoorbeeld gisteren in die woonkamer in beveren was het wel fantastisch spelen en werd ik enorm enthousiast ontvangen, waarvoor dank, doch wezenlyk behoor ik tot de drie of vier of vyf grootste humoristen van myn generatie, zodat ik, in wezen, toch veeleêr in uitverkochte schouwburgen dan wel in gezellige woonkamers zou thuishoren. kleinheid schynt evenwel myn onontkoombare karma, en telkens wanneer ik daar, byna althans, om wil beginnen tobben, leg ik myzelf de vraag voor hoe ik eruit zou zien als ik waarachtig gelukkig zou zyn; gestaag verschynt daar dan dit antwoord: dat ik er, als ik tevreden zou zyn, precies aan toe zou zyn zoals nu.
zaterdag 8 oktober 2011
vrijdag 7 oktober 2011
press
Recensie: Het vrouweneiland
KABLAAAAAAM!
Het vrouweneiland is een strip die qua verhaal volledig uit de koker van Antwerpse nachtburgemeester Vitalski komt. Hij zette op (on)geregelde tijdstippen een groep tekenaars bij elkaar, voederde ze pils en vinyl en overhaalde ze om hun talenten in dienst te stellen van zijn nietsontziende stripepos. Om en bij de 400 pagina’s, 30 tekenaars, 5 jaar werk: het heeft wat weg van een megalomaan project. Een eerste vraag die rijst bij een boek als dit: “Amai, is dat geen ongelofelijke knoeiboel geworden?” Wel, ja en nee…
Eerst en vooral blijkt het merendeel van het boek door drie tekenaars getekend te zijn: Serge Baeken, Bert Lezy en Jangojim. De reden daarvoor lijkt simpel: op de tekenavonden waren zij het meeste aanwezig. Die aanwezigheid (en hun tekentalent uiteraard) heeft hen ook de status van luitenants van Vitalski bezorgd. Aangezien zij het meeste uren klopten op de grafische kant werden zij ook min of meer de schatbewakers van de stijl. Als De Heilige Drievuldigheid van de Tekenpen waakten zij erover dat de personages herkenbaar blijven en dat de scèneovergangen niet te bruusk verlopen.
Ze zijn daar met verve in geslaagd, het boek is grafisch meer coherente dan verwacht, maar dat wil niet zeggen dat het boek niet alle kanten uitspat. Hoewel de premisse bedrieglijk simpel lijkt: een groepje avonturiers tegen wil en dank gaat op zoek naar een mythisch vrouweneiland, is de uitwerking dat niet.
Het verhaal lijkt een onafgebroken stream of consciousness die vijf jaar lang uit Vitalski is komen gegulpt. Er duiken constant nieuwe nevenpersonages op, er worden nieuwe plotlijnen verkend, men flitst heen en weer tussen verleden en toekomst en er wordt zelfs even een stripserie binnen de strip gevolgd.
Alles kan en alles mag in deze strip. Dat leidt niet tot continuïteitsfouten of ongeloofwaardige gebeurtenissen simpelweg omdat deze strip, net zoals en meer nog dan, Suske & Wiske, Jommeke en andere Nero’s, drijft op een eigen interne logica. Als iemand zegt dat een gebouw binnen vijf seconden zal ontploffen, wel dan ontploft het gewoon binnen vijf seconden. Daar moet verder geen reden of aanleiding toe gegeven worden.
Die zotternijen en de waanzinnige kronkels van de plot maken dat je deze strip enkel kan ervaren als een getikte trip evenwijdig met en doorheen de stripgeschiedenis. Vitalski en zijn kornuiten verwijzen immers naar hartenlust naar striptradities of andere populaire cultuur. Zo komen een soort van Sus Antigoon en de piraten van in Asterix (met Mr. T. als de negerpiraat!) even om het hoekje kijken of zegt een personage dat struikelt doodleuk: “Aargl – Ik struikel!”. Er is ook plaats voor diepgang, althans als je zoals ik van diepgang spreekt bij het lezen van als dialogen verpakte, geflipte filosofische logica als: “Je weet meer van mensen dan van vrouwen.”
Zelfs het einde van het boek balt in enkele pagina’s een apotheose samen, een strip als dit waardig: cliché, maar toch niet cliché, meta, maar net niet meta. Om te weten zal u moeten lezen.
De tekeningen van de drie hoofdtekenaars zijn soms om duimen en vingers bij af te likken. Ook niet mis zijn pagina’s van Steven De Rie en Marijn Dionys. Aangenaam zijn de credits achteraan het boek. Die zijn zo uitgebreid mogelijk genoteerd, van prent tot prent. Ik vond het alvast prettig om bij sommige tekeningen te quizzen met mezelf: zien of ik de tekenaar kon raden en dan achteraan even gaan spieken.
Het boek opent met een interview met Vitalski waarin hij op Vitalskiaanse wijze over the top gaat en in woorden die al even euforisch zijn als het boek zelf de wereld te lijf gaat. Hij pareert al meteen de mogelijke kritiek van lezers en recensenten door de eventuele zwakheden of kritieken op het boek zelf als de grootste pluspunten van het boek te presenteren. Zo prijst hij juist de occasionele onsamenhangendheid als een eerbetoon aan de makers als individu. Hij geeft ook, met een knipoog die hopelijk iedereen doorheeft, de studio’s van vandaag een veeg uit de pan ten voordele van zijn eigen epos: Jommeke en Kiekeboe die klaarblijkelijk door in eenzaamheid wegkwijnende assistenten worden gemaakt. Terwijl de assistenten van Kiekeboe gewoon credits krijgen en de mensen die Jommeke maken allicht meer dan tevreden zijn met hun job, vermoed ik.
Vitalski heeft het ook vaak over een parodie. Doch dit boek is meer dan dat: het is een verzameling van bloed zweet en inkt, een rollercoaster rit vol dolkomische absurditeiten en een welkome afwijking van plat getreden paden.
Met een opzet als deze kan je niet anders dan af en toe op je bek gaan. Natuurlijk zitten er mindere tekeningen tussen, natuurlijk kan je soms even niet meer volgen, maar dat maakt op een bepaalde manier juist deel uit van de magie. Fuck paddo’s, lees dit boek.
Het vrouweneiland
Studio Vitalski
Abonneren op:
Posts (Atom)
