nog zoiets kleins waaraan je kan zien in wat voor erbarmelyke tyden we leven. als ik vroeger met school ging zwemmen, was dat het eerste deel van de les een lichtjes gedisciplineerde soort van schoolzwemmen, maar de tweede helft konden we springen en duiken en stoeien. luv herinnert zich zelfs dat ze het héle uur konden speelzwemmen. onze kinderen, in de lagere school, wordt nauwelyks één minuut vry zwemmen gegund; het is één en al corvee, alsof het oorlog is. met als gevolg dat al die kinderen, die van zichzelf juist zo grààg zouden zwemmen, aan dat zwemuur op school een totale rothekel hebben - ze zien er nog harder tegenop dan tegen frans of wiskunde. en dan wy verschieten van het aantal burn-outs in het westen, van het aantal depressies, van het aantal zelfdodingen. wanneer komt nu eindelyk de emancipatie van het ongerepte plezier in ons midden.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten