zondag 25 november 2018
zaterdag 24 november 2018
zaterdagbunnies
die zich fervente lezers verklaren
van myn ultra-bescheiden columns in de streekkrant...
waar was je te vrydag
maar voor circus bulderdrang gaat danane bazooka zeven dwergen-baarden maken; de baarden van huize baeyens zyn veel te duur en te fake; om die reden had ze een afspraak gemaakt met een schaap-herder uit geel; daar zyn we zes kilo pasgeschoren schapenvacht gaan inkopen. voor zes euro.
"geel ligt op de weg naar lommel", dat zal wel - maar: je zit anderhalf uur langer in het verkeer, langs brug-omleggingen over kanalen, achter tractors, in files voor landelyke rooi lichten...
maar we zullen met circus bulderdrang hele goeie baarden hebben!!!!
vrijdag 23 november 2018
agenda
zaterdag: musical in cc merksem
zaterdagnacht: acte de presence in deStudio
waar was je ten donderdag
de bezetting was voltallig, dus hoe jammerlyk is het dat ik alleen deze suffe "photo" heb gemaakt, het bevergeweld met danane bazooka...
maten opnemen, voor zyn kostuum...
filmrecensie
"the hatefull eight"
gekeken op aanraden van nicolas rombouts en bert huysentruyt, musici in onze musical... ik wou er niet aan beginnen, wegens geen fan zynde van martin freeman, hoewel die hier toch juist steengoed is...
begint als een echte tjechov, als een toneelstuk. blyft stevig tot de laatste snik, al is het obligate geweld aan het slot geen meerwaarde, dwz het had ook zonder dat geweld gekund, dus waarom dan. maar: goed gelachen, echt goed...
state of being, 23 november 2018
dus plotseling heb ik weêr een "band" achter my, niet nief uit de grond gestampt, maar wel, na lange tyd, als vanzelfsprekend weêr uit de schuif getrokken, en verder uitgewerkt, in een handommedraai... hoe lollig! na al dat solo-werk, in eenzaamheid aan je zinsconstructies sleutelende, altyd maar in je eentje alles by mekaêr zien te verzinnen, nu opeens passief meêdryven op die natuurlyke stroming... ook tof dat het in wezen een oprechte punkgroep is, die overal het XXX aan heeft... en die metafoor van het circus, "circus bulderdrang", daar kan niets tegenop.
wonderwel willen die anderen ook zélf alsmaar repeteren en beter worden; zo zyn er vandaag zomaar nog twee extra repetities bygekomen...
het weêr is helder en dat is goed, maar feitelyk is het bitter koud, en dat is minder.
dreamer
vergeten wat ik gedroomd heb... weet alleen dat het interessant was...
overdag wel kunnen genieten van een aangename lichamelyke uitputting, rond vier, vyf uur in de namiddag, door een combinatie van slaaptekort en hard gerepeteerd hebben en hectisch autogereden hebben; heerlyk om je dan in de zetel onder een deken te kunnen strooien, je schoenen uit, je sokken uit... liggend op myn rechterschouder, leg ik myn linkerhand dan pal bovenop myn linker-oor, myn linker-elleboog daarby steunend op myn geheven rechterhand; dwz: myn rechter-bovenarm staat op zyn eigen elleboog kaarsrecht overeind en drààgt die linkerbovenarm, die op myn oor ligt; door de knelling kan die rechtopstaande rechterbovenarm niet opzyvallen, - en zo slaap ik dan in...
afterLink
onverwacht doe ik er ook zelf een act, in deStudio, te zaterdag, maar dan pas exact rond middernacht, komende van de musical in cc merksem.
donderdag 22 november 2018
waar was je te woensdag
savonds naar middelbeers, gewoon gaan kyken, hoe alles goed was...
wat een fyne bende toch...
lectuur holocaust - addendum
aansluitend op het item "lectuur" van gisteren, ten dinsdag;
ook deze zyn redenen, om ondingen te willen lezen zoals, byvoorbeeld, de biographie van himmler:
-natuurlyk om eens temeer te begrypen hoe goed we het vandaag hebben. hoe futiel onze zorgen, toch doorgaans, toch zeker in myn eigen geval.
-om, bovendien, te begrypen hoe gauw die pendule weêr kan omslaan; je plinkt met je ogen - en daar staan ze weêr, als je niet uitkykt.
-je kan die vreselyke verhalen toch lezen: omdat ze in zekere zin "goed" eindigen. die dokter mengele is wel op normale leeftyd een rustige dood mogen sterven, in zuid-america, in 1979 pas; maar een goed deel van die kampbeulen hebben ze toch kunnen ophangen. er is uiteindelyk recht geschied. de echtgenote van thomas mann zei:"we wisten dat ze op den duur zouden verliezen - dat moést wel, want anders zou er eenvoudigweg geen god bestaan."
(ik acht het wel mogelyk dat hitler in waarheid is weggekomen, byvoorbeeld met een vliegtuig van vliegenier hanna reitsch...)
-wat myzelf ook motiveert; om allerlei complexe redenen geloof ik, o bloggers, dat ik in een vorig leven (ik geloof in reïncarnatie), ooit zelf in zo'n kamp ben gestorven - ooit neem ik daar wel eens de tyd voor; om dat op een serene manier aan jullie uit te leggen... de eerste keer toen ik, als een vierjarige kleuter, een grote, vlakke speelplaats zag, omheind door betonnen muren, by avondval in de winter, ging de beklemming toen in myn hart, gepaard met, in myn hoofd, het woord "moordenaars"; vanwaar die associatie? etc
nog meer lectuur
zeer mooi uitgegeven, stoer formaat, aangenaam gewicht, mooie prenten, heldere tekst.
boeiend onderwerp ook. wat een geniaal magazine is dat éventjes geweest, van 1980 tot 1983...
citaat van het jaar komt van martin lodewijk:"de beste manier om een miljonair te worden, is om te beginnen als multi-miljonair, en daarna dan een striptydschrift te beginnen."
woensdag 21 november 2018
waar was je ten dinsdag
savonds repeteren met de veredeling: twee uur doorwerken op vyf minuutjes tekst tussen één acteur en één actrice...
en dan is het natuurlyk nog lang niet klaar...
maar wel goed al...
lectuur
waarom lees ik vaak boeken over de holocaust?
zes pogingen tot een antwoord.
1. toen ik een twintiger was, werkten-ik drie jaar lang aan de memoires van een antwerpse jood die buchenwald, blechhammer en grossrosen overleefde. dat was een intens project - eerder had die mens aan niemand anders zyn herinneringen al eens meêgedeeld; dus dat kwam toen, lezers, als één tsunami over myn jonge twee oortjes heen. dus: als ik vandaag weêr iets over kampen lees, dan is dat, met dat jargon, dat landschap, die patronen, in al zyn sarcasme, een gewaarwording van "thuiskomen."
2. de antropologie; je leert iets over de menselyke soort, iets over jezelf en iets over de mensen vlak naast je.
dat zal wel waar zyn - maar waarom zouden zo twee of drie boeken dan niet volstaan? je weet het toch wel onderhand?
3. de basale sensatiezucht. een goed avonturenverhaal, want: met in de hoofdrol dé meest ultieme slechterik. er bestaat geen nog méér ultieme slechterik dan de ss'er in zyn kamp. de biotoop, bovendien, is die van een uiterst verhevigd cowboy- en indianenkamp (ik meen dit niet!) de jood die in zyn gamel een geheime bodem heeft weten aan te leggen, om daarmeê, tussen de doodslagers door, van een poolse metselaar één halve sigaret te organiseren - dat is, in zyn vindingrykheid, dé ultiem geëxtrapoleerde kuifje.
zo banaal is het?
4. al mag ik myzelf binnen de vlaamse cultuursector wel degelyk een soort jood noemen, zover als ik overal buitensta, toch verpoos ik vaker voor de spiegel van de beul. dat is heel erg, maar ik begryp, denk ik, de levitatie van de macht. en de creativiteit van het sadisme, en de roes van die meêdogenloze "vooruitgang" van het ryk. en vooral, omdat ik een acteur ben, begryp ik hoe alleen al het dragen van zo'n uniform je tot die identiteit verheft. hoe fyn om je duur afgewerkte, leêren handschoentjes te mogen staan aantrekken, staand in je flinke laarzen, temidden van al dat ergelyke naakt.
5. geschiedenis. je leert toch by. dit volgende ben ik pas vandaag aan de weet gekomen: al een halfjaar voor v-day, de dag van de bevryding, had himmler het schriftelyke bevel uitgevaardigd om het uitmoorden van joden stop te zetten. "het is voortaan verboden om nog joden te vernietigen," staat er letterlyk. dus nu snap ik eindelyk waarom er nog gevangenen in die kampen zaten toen de bevryders daar toekwamen. himmler begon ook joden te "verkopen" aan zwitserland en america. hier wat my betreft het raarste citaat dat ik dit jaar las:"Natuurlijk zou hij wel de garantie moeten krijgen dat de vrijgelatenen niet naar Palestina zouden mogen gaan. Dat kon hij die 'arme, door de Joden geteisterde mensen' niet aandoen." dat staat hier geschreven op bladzyde 265.
%*°°°%*$!!!!!
dinsdag 20 november 2018
state of being, 20 november 2018
repetitie met de splinternieve bezetting van circus bulderdrang, in de muziekstudio van geert vanbever, in het verre hemiksem - om tien uur sochtends, welteverstaan! dwz: speciaal om acht uur smorgens uit de veren - voor dit soort van surrealisme...
maar: het verkeer verliep erg vlot, en onze geesten waren zeer fris... de anderen dronken koffie, kikzelf twee blikken coke...
die drummer, luc wageman, is een van myn eigen jeugdidolen, met name van toen hy het brein en de beat was achter de noiserockband "the sexmachines"... geert vermeulen dan weêr was al een tyd aan het polsen of we niks tezamen konden doen; op een ogenblik ik begrypende: ja - als je voldoende masochist bent? "maar; wat zal ik binnen bulderdrang dan spelen?" "eh... een soort brian eno?..."
jullie kunnen niet begrypen wat het met een mens doet, o bloggers, om op je 47e levensjaar liedjes te mogen staan zingen die je zelf geschreven hebt toen je 20 was - maar waar je, 27 jaar later, nog steeds geen letter aan zou willen veranderen... als ik mag uitzingen, "ik werkte voor myn nonkel in een zaagfabriek / voor 120 franken per uur / ik droeg meestal een t-shirt zonder mouwen / ik stond er met myn rug tegen de muur," dan betekent die tekst nog steeds exact àlles voor my... in die zin ben ik eigenlyk evengoed als bob dylan.
okay: een gemiddelde song van circus bulderdrang op youtube, haalt gemiddeld misschien 82 watchers; maar: die 82 watchers, zyn wél byna allemaal hardbodies in hotpants!!
om vier uur smiddags thuis in de zetel keihard ingeslapen temidden van de huiselyke herrie...
dreamer
met een goeie vriendin van my, hier niet nader by naam aan te duiden, toefden-ik in een openbaar zwembad, voor een soort van vergadering, of zelfs voor een soort van examen; tegen de huisregels in, begaven we ons op een ogenblik naar een meer luxueus zwembad, één verdieping hoger; daar zwommen ook twee jonge vrienden van haar in de rondte, iets na sluitingstyd; de verhouding tussen my en dat meisje, zoals ook de verhouding tussen die twee jongens en dat meisje, was van een merkwaardige aard: amoureus, maar toch helemaal vriendschappelyk; exact op het randje tussen die twee... daar, waar interseksuele esthetiek nog nét niet getergd wordt door erotiek... snap je...
zondag 18 november 2018
agenda dees week
dinsdag: idem, onder voorbehoud
woensdag: ga ik nog eens naar middelbeers
donderdag: repetitie bulderdrang als dat van dinsdag niet doorgaat
vrydag: musical in cc lommel
zaterdag: muscial in cc merksem
onderschat / overschat
overschat: het belang van e.p.c. by huizen-aankoop.
naar waarde geschat: chris cornell
state of being, 18 november 2018
zondag, halfvier in de namiddag. daarnet met de kinderen naar het park geweest. de yzige wind streek als een scheermes langs myn huiverende beendergesteld. het leven was hard. inmiddels weêr thuis, onder een lauw deken, onderwyl de rest nog buiten toeft (naar een vriendin van luv, in luv haar school.) de zevende dag op tv.
tamelyk vermoeid weet ik my, van de voorbye, hectische week... morgen evenwel extreem vroeg op, dan begint er nog eens een hoofdstukje circus bulderdrang... op zich daar wel veel goesting in, die prachtige liedjes nog eens van onder het stof halen, met een nieve, yzersterke bezetting...
waarom ben ik, tussen de tomatensoep en de aardappelpuree door, aan het lezen in de biogafie van himmler? gelukkig afgewisseld met de lectuur van "sheena, queen of the jungle" (uitg. ddp.)
door die plotseling tot myn neêrgedaalde opdracht voor een kindertoneelstuk, première januari, is er onverwacht een nefaste leemte in myn nakende voorjaar ingevuld, zodat er, zuiver financieel althans, alasvt een grote stressfactor van my is afgevallen; in ieder geval zing kik het zo zeker en vast weêr uit tot augustus. dat is niet niks, november heeft, aan belastingen, verzekeringen en rmz, 4000 euro gevergd.
(in myn berekeningen noteer ik dan steeds:"in het noodgeval vanaf augustus: strontscheppen", daarmeê willende bedoelen:"desnoods zal kik dan maar, om den brode, een of andere rotjob gaan doen, in een groentensorteer bedryf in oelegem"- alsof kik, o bloggers, ongemerkt eigenlyk niet reeds jarenlang aan het strontscheppen zou zyn...
alleen deze blog zelf maakt, dat ik het volhoud; voor myn vele duizenden en duizenden lezers, fans en aanbidders doe ik het allemaal!
op de zevende dag: het koloniale verleên van belgië... plus mag sinterklaas een zwarte piet hebben...
column streekkrant editie antwerpen
DUIVEL IN ANTWERPEN
Onze Antwerpse speeltuinen worden goed beschermd, by de meesten staat er tegenwoordig een bord in de grond, met daarop genoteerd:"Speeltuig kapot? Bel dan naar onderstaand nummer!" Een zeer goed initiatief, en speciaal daarom ga ik nu iedere zaterdag al onze belangrykste speeltuinen even nakyken, vanaf het Peerdsbos tot aan Park Sorghvliedt. Maar vorige week kon ik niet, toen moest ik de komst bywonen van de Sint en zyn gewraakte stel Zwarte Pieten, aan de wateren by het MAS. Die Zwarte Pieten waren trouwens geen Pieten meer, maar schoorsteenvegers. Toch zagen ze er des duivels uit. En omdat het zo koud was, sprak een bejaarde dame die daar naast me stond, rillend van de kou:"Onderhand zal het toch tyd worden om een duveltje te bestellen." Ik dacht dat ze naar een cafeetje wilde, om te beginnen zuipen - maar: neen, ze wilde naar huis. "Heb jy dan Duvel in huis?" vroeg ik. Neen, dat niet. Maar in het authentiek Antwerps, zo zei ze, wordt met een "duveltje" feitelyk een klein soort potkacheltje bedoeld, dat inderdaad helrood kan opgloeien.
Zo'n "duveltje", dat zou misschien wel iets zyn voor restaurant De Arme Duivel, in de zeer toepasselyk zogeheten Armeduivelstraat. De bekendste "Antwerpse duivel" is evenwel geen kachel, maar een mens, met name een sportman uit Berchem: Jan Olieslagers (1883-1942), aanvankelyk officieel "de Antwerpse Duivel genoemd omdat hy een satanisch goed motorfietser was, maar later, tydens de Grooten Oorlog, omdat hy een alomgevreesd oorlogspiloot was, die op één namiddag tyd zes vyanden uit de lucht neêrhaalde.
column streekkrant editie kempen
HOLLYWOOD IN HERENTALS
Wie te veel naar Netflix kykt, krygt een vertekend beeld van de werkelykheid. Vooral lykt het daar, alsof messteken en schotwonden maar zelden echt nefast zyn. Hoe vaak gebeurt het niet dat we een acteur tegen de grond zien gaan met een pyl in zyn borst - om wat later toch weêr, luid kreunend, overeind te krabbelen, om zich zelfs nog in een auto naar binnen te slepen, en daarna nog een paar straten verder te ryden? Die acteur zingt dan wel onder de pyn; "au!! Au!!"- maar voor de rest krygt hy het toch mooi voor mekaar. Bullshit, zo denk je dan - maar ziehier: een paar mensen in Herentals hebben het zopas toch zien gebeuren; rond zes uur 's avonds, in de vroege schemer, zagen een paar bewoners een grote, wat kromgebogen man wankelend de Herenthoutseweg oversteken. Hy klampte een fietser aan, hem kreunend en zuchtend vragende, een ambulance te bellen. Pas dan zagen omstanders wat er gaande was: de man, - een Portugees, zo bleek nadien -, had doodleuk een mes tussen zyn twee schouderbladen zitten. Aan de telefoon zeiden de ambulanciers dat men er goed aan deed, dat mes daar voorlopig gewoon te laten zitten. En zo werd die ongelukkigaard naar het ziekenhuis gebracht. De politie deed zyn werk ook, en vond uit dat de man een trucker was. Zyn vrachtwagen stond nog te ronken op het verlaten parkeerterrein aan de bedryfsgebouwen van Henrad, waar een vrouw, vermoedelyk de dader, meteen by de kraag werd gevat. Maar als je het nagaat: dit wil zeggen dus dat die man met dat mes in zyn rug, een wandeling heeft gedaan van minstens driehonderd volle meters... Daarom ben ik tegen Halloween; als het dan écht is, dan weet je het niet meer...
Abonneren op:
Posts (Atom)
