ONS FEUILLETON

wat voorafging:

jonathan druyts is present op humo's pop poll in het sportpaleis, met de bedoeling om daar een bekende vlaming om het leven te zullen brengen; totdat hy daar oog in oog komt te staan met guy mortier...

DE MOORD OP SERVAIS VERHERSTRAETEN

feuilleton in 40 afleveringen

door don vitalski

AFLEVERING 23

de man, guy mortier, werd getekend door een totaal uniek uiterlyk; zich hierin vergissen, byvoorbeeld door de opwinding, was onbestaanbaar. maar ten derde male vandaag was het onze held ten gemoede, alsof 'ie die ene, zeer welomschreven drug achterover had, in het vakjargon wel 'ns aangewezen als "lysergeenzuur"; iedere porie van die man z'n getaande, perkamenten vel, merkten-'ie, stortte zich bovenop jonathan druyts zyn twee irissen, dewelke zich, zo voelden-'t, moesten uitrekken om het te kunnen verhapstukken. in z'n verbeelding was guy mortier zwartharig - in waarheid waren zyn dunne, uiterst warrig krullende, korrelige haartjes, zoals die uit z'n gerimpelde, maanlandschap-achtige schedel groeiden, van een onwaarschynlyk palet van grystinten, hier antraciet, daar lichtgrys als korreltjes van kiezelsteengruis, naar zwart neigend somber grys, naar melkwit buigend muisgrys - "maar," dacht jonathan byna hardop, "ik kan hier niet langer by stilstaan, ik moét handelen!"

    precies op het ogenblik in de geschidenis toen 'ie, alles by mekaâr juist byzonder snel, het flinke broodmes met z'n rechtse hand uit z'n vest tevoorschyn pakte, vielen zyn ogen op die van de ander - en die waren, zag hy nu pas, van een adembenemend zo donkere soort van smaragdgroen - hoewel ze, merkte jonathan, de uitstraling bezigden van een onverwachte diepmenselykheid, levendigheid, kwetsbare authenticiteit. meteen van zodra deze oude, gevoelige bejaarde mens, die die was, dat broodmes boven zich geheven zag, hetwelk op en top gereed was, hem in zyn voorhoofd te zullen treffen, totterdood, transformeerde dit gehele aanschyn zich binnen een fractie van een halve seconde tot - tot wat, eignlijk? tot een moerasachtig schildery van volmaakte angst. die mens hier voor jonathan zyn neus, had geheel niks met humo te maken, had ook geheel niks te maken met die gelyknamige figuur op de televisie, in praatshows - hy was een sterveling van vlees en bloed en deernis, op dit enkelvoudige kruispunt temidden van de historische tyd ook integraal verstoken van inspiratie - geen grapje makend, geen slimme bemerking opperend; alleen maar waren zyn twee oogbollen opeens krankzinnig groot, en was, op zyn dunne, verrimpelde nek - zo dun als de nek van een kip -, zyn hoofd inmiddels beginnen te bibberen en beven. naar omhoog ziend, keek 'ie jonathan strak aan - maar hy sprak niet, hy deed gewoon helemaal niks - alsof hy al was begonnen met sterven.

    nog meer, nog hoger verhief jonathan druyts zyn broodmes. maar, lezers, hoe merkwaardig was dit alles; die guy mortier, die was toch, hier alles wel uitgerekend, de àllereerste persoon ooit, die in ons was opgekomen, nog half in slaap vanmiddag, toen we op dit idee waren gekomen? sterker nog, ja zelfs: we waren toch eerst aan hém beginnen te denken; aan het voornemen om, vandaag nog, specifiek hém, guy mortier te zullen aanpakken? ja - en dààrna pas, dat klopte, dààrna pas waren we beginnen te denken in termen van bekende vlamingen meer in het algemeen. pas toén waren we beginnen te bedenken, dat guy mortier toch iets minder geschikt zou zyn geweest; doordat die zogezegd "afgezaagd" zou zyn geweest - maar dat waren voor jonathan, onze vriend, zagen we nu, uitvluchten geweest, laffe smoezen om aan zyn karma te proberen te ontsnappen. dwaasheid - je kàn niet ontsnappen aan je karma!
    aldus verhief hy het lemmet nog een kléin beetje hoger...   

WORDT VERVOLGD