gegroet, o lezers... als enige, moet gezegd, ben ik levendig en gezond, in een huis vol zieken. mollie bezig met uitzieken, maar daardoor kregel; luv helemaal begriept; rocco op sterven na een afwashanddoek zonder kleur... ik zet my schrap - ik wil niet meê die ravyn in!! preventief neem ik dafalgans (en dat werkt, weet ik uit ervaring: op voorhand dafalgans innemen, om niet besmet te worden), plus tweemaal daags revitalose, én supplementen vitaminen en zink. vooral extra zink is heel goed. dus ja: zelf voel ik myn eigen vooralsnog helemaal top.
de kou is wel een belasting, ik slaap letterlyk onder drié dekens. en opstaan is ook niet hard lachen, wanneer je kamer zo klam voelt. doch morgen toch weêr vroeg uit de veren - bah...
van de zes of zeven kleine projecten die nu lopen, ben ik vooral gebeten door de voorstelling-in-wording die tentatief is getiteld "kempen-krak". dat gaat over kempische ondernemers uit de jaren zeventig, en byzonderlyk myn ontdekkingen rond de figuur "staf van shoeconfex" zyn verbluffend. aanvankelyk een zuiver mythologisch figuur, wordt die nu stapsgewys toch veel reëler. zelfs had ik eêrgisteren een gesprek met een man die ooit één van de vier bodyguards was van deze staf van shoeconfex. die staf reed met een rolls, van het ene dorp naar het andere, met een geladen blaffer in zyn binnenzak, en in eender café dat 'ie aandeed, trakteerden-ie iedereen die daar zat, net zolang tot 'ie daar weêr vertrok... oa café het duveltje in oud-turnhout... nu heb ik hier, zelfs, het nummer van zyn gewezen poetsvrouw inhanden - maar: die zomaar opbellen, dat durf ik niet...
voorts heb ik in bruikleen, eveneens voor die voorstelling genaamd "kempen-krak", een boekje over de geschiedenis van "het ysboerke", én aangekocht heb ik daarenboven het boek van karl van den broeck over dokter peeters, dé uitvinder van de pil, dwz van één van de meest fundamentele uitvindingen aller tyden, een uitvinding die de wereld nog harder heeft veranderd dan de uitvinding van het internet. en wat vernemen we? dat diezelfde docter peeters aan het kraambed heeft gestaan van myn eigenste grootmoeder, myn moemoe langs moeders kant...
die lezing in herentals daarjuist was ook super-fyn. een van de meest relaxte ondernemingen die er bestaan. toch kwamen een paar mensen ons nadien vertellen dat ze het totaal fantàstisch vonden - dat is dan raar, want feitelyk is het niks; we hebben nooit één kwartier nagedacht over de vorm, we vertellen maar wat, over onze bevindingen, meer niet. maar toch komt het dus over zélfs in een schouwburg...
als je dat dan, o fans en aanbidders, vergelykt met dat gehele circus dat we, tot voor kort, ten behoeve van die musical telkens moesten opzetten... om twee uur smiddags arriveren, om ternauwernood om acht uur savonds helemaal geprepareerd te zyn... nu wandel ik daar om zes uur, halfzeven binnen... "is er een projector?" blablabla... "zouden we dan eigenlyk ook wat monitoring kunnen hebben?" "ok, zo goed, of dit zo?" en dan ten slotte:"hebben jullie toevallig geen rood tapyt of zo?" oké ik zal het gaan halen. en that's it, zo gemakkelyk...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten