zaterdag 9 februari 2019

state of being, 9 februari 2019


voor de eerste keer in negen dagen tyds, heel eventjes géén kinderen in huis. tezamen met luv, derhalve, hier in de zetel twee afleveringen na mekaâr liggen bezien van madmen. ik hou erg veel van die goed gedefinieerde dialogen, en ook van die enorm nostalgische photografie. de serie, nu eenmaal een soap, geraakt niet onder een bepaald oppervlak, maar de standaard is hoog, de permanente basiskwaliteit...
    vervolgens met myn kapotte fiets naar fietswinkel benno gewandeld. met een podcast op je twee oren, is zo'n wandeling best fyn. het harde, fel regenachtige noord-antwerpen schept poëzie uit zyn ongeloofllyke lelykheid. vooral de hoek kerkstraat- carnotstraat is echt onbegrypelyk... - te woensdag is myn fiets normaal gezien hersteld - maar: ik zal sowieso nog een sms krygen ter bevestiging...
    ineens voortgewandeld naar mekanik stripwinkel, door omstandigheden zou ik een béétje moeten bybenen in het universum van marc sleen zyn nero. die gigantische winkel ligt bomvol stripverhalen, t-shirts en dvd's, en toch is dat nu al de derde keer op ry dat ze, zuiver noodlottig, nét datgene dat ik zoek, niet in huis hebben; vorige week was het al "heinz - de graphic novel", vandaag was het "nero" door kim duchateau, én de laatste nieve stripgids (uitverkocht...) achteraan in de hoek staat er een computergame dat zo'n irritante geluiden uitblaast, dat je ervan wegrent ook. (toch moet ik dus hernemen, hier écht geen kritiek t willen leveren op het monument - stel je een antwerpengrad voor zonder een mekanik stripwinkel, bah!!...)
    de wandeling terug naar huis duurde iéts langer dan verhoopt; zodat ik, iets meer afgemat dan verwacht bovendien, weêr thuiskwam in een huis waar de kinderen reeds hoogty vierden. luv had enorm goeie stoofvlees gemaakt... mollie was op haar kamer aan het playbacken op haar nieuwste cd van "kinderen voor kinderen." ik zeg:"ja, luv; nu hebben wy ineens een dochter die op haar kamer zit met keiharde muziek..."
    rocco james conan daarentegen erg slap...
    cafécultuur in het oud badhuis draaide lekker... nadien, naar myn eigen normen, tamelyk lang blyven nahangen, met jowan petit, tonie argil en lea visser. jowan die vertelt over een film over het brein van einstein, over hoe een japanner van dat brein een stukje mag afsnyden en meê naar huis mag nemen. wy, die naar dat verhaal zitten te luisteren, merken amper het verschil tussen jowanneke daarnet op dat podium, en hier nu er af...
     

Geen opmerkingen: