state of being, 9 aûgustus 2021

van negen uur smorgens tot halfvier snamiddags aan het poe-boekje voortgeschreven, wat alleen maar mogelyk was omdat ik de avond tevoren tamelyk veel opzoekwerk had opgebracht, en de resultaten daarvan ook reeds netjes op een rytje had gezet. alweêr zeer boeiend, dit alles... zo'n verhandeling uitschryven, is eigenlyk alleen maar een vorm van lezen, namelyk een krankzinnig inténse vorm van lezen... vandaag onder meer over volgende belachelyk debacle; een engels-americaans geleerde schreef ooit, rond 1835, een boek voor schelpen-kunde; het boek verkocht niet overdreven goed, wat overigens raar is, want iédereen wil over schelpen toch àlles weten?; poe was een béétje een bekende naam, dus de uitgever vroeg hem of ze zyn naam op de voorpagina mochten zetten; dus alsof door hém het boek geschreven zou zyn, byzonderlyk om de verkoop op te krikken; voor 50 dollar stemde de altoos straatarme poe ermeê in; maar: tien jaar nadien werd hy daarop, in de vele kranten die hy zich gretig tot vyand had aangemeten, beschuldigd van plagiaat...

    na dit wezenlyk té gedurige typen en schryven, in zithouding in de zetel (onderwyl myn huishouden naar de dierentuin was), kon ik voor een goeie tien minuten de loopband op - van tamelyk snel naar, voor een pààr minuten tyds, uitzonderlyk snel; aldus werden op luttele ogenblikken myn spieren toch weêr helemaal in zwang gebracht, goedzo, goedzo...

    straks, savonds heel laat, nog een tweede keer, opnief gewoon tien minuutjes en okay...

    nu ook, vanaf vandaag, dagelyks weêr wat repeteren op "beuling met appelmoes", welk opus straks in olmen speelt maar ook in gent...  zonet nog de splinternieve, byzonder spontane conference over jürgen conings gespeelde hebbende, nu eens te scherp bemerkend hoe anders, hoe onzegbaar meer doorwrochten zo'n werk als "beuling met appelmoes" wel niet is... ieder voegwoord is over nagedacht...het lykt iets lineairs, maar na iedere drie woorden spring ik een afgrond in... heerlyk - dwz: heerlyk om te doen, maar ook heerlyk om te weten dat dit er is, en dat dit, buitendien, ook nooit meer, ooit nog, van my gaat kunnen worden afgepakt...

    inmiddels werd het zeven voor halfzeven in de unieke, late namiddag... uniek: omdat het niet koud is vandaag, maar ook niet zomers; en omdat ik wel zeker byzonder gelukkig ben, maar nu ook niet extatisch. als deze blog niet bestond, dan was dit wazige, niet overdreven scherp omkaderde tydsmoment van heden, geheid voor de vergetelheid veroordeeld geweest.