state of being, 6 november 2021

door de vele gasten sliep ikzelf in de zetel, beneden in het huis. goed voor één keer. want: op drie diverse, losse kussen. rond een uur of zes smorgens sliep ik goéd - doch vernam ik, vlak àchter my, een geritsel als van een byzonder bedryvige muis. evenwel: dit was een van de allerkleinste kinderen. doordat het nog zo donker was, zag ik niet eens welk kind preciés. - - "sorry, maar ik moet nog even kunnen slapen... wil je nog eventjes terug naar boven?"

    daar voelden-ik my best ongemakkelyk by. wat is voor een jong kind dat reeds klaarwakker is erger dan, in het begin van de dag, simpelweg terug onder de wol te moeten kruipen? hoe traag en ellendig verloopt dan de nieuwe dag?

zowel àànkomen in een vacantiehuis, om er te zullen uitpakken, als inpakken om er weêr te zullen vertrekken, zyn filmische taferelen - sinds "festen" zyn die zelfs, meer specifiek, filmisch op een scandinavische manier. wat het àànkomen op het vertrekken nog voorheeft, is dat het aankomen tevens filmisch is à la stephen king; je wordt, terwyl je aan het uitpakken bent, door groene stille monsters in het oog gehouden van achter struikgewas.

het tankstation. overgewaaid uit nederland, al sinds een tydje, maar nu pas wyd en zyd: de betaal-wc. wat een goeie zaak is want sindsdien zyn die wc's ook hygiënischer. het ondergekotste horrortoilet, voorheen juist stàndaard op nafstations, bestaat niet meer (de allerbeste "walgelyke toiletten-poëzie die ik ooit las: de mémoires van walter luren, onlangs...)

    hoe een erge alzheimer my nu inmiddels echter al treft; ik kom er weêr naar buiten, ik sta daar te kyken, ik kan niet meer naar voren of naar achteren; op den duur moet ik, pathetisch, een passerend, jong koppel aanspreken; "excuseer - ik heb betaald daarstraks, en alles wat je wil - maar ik geraak hier niet meer uit." ik sta immers, aan de uitgang, aan de wentel-druk-paal, die echter niet meêgeeft. "gewoon iets harder drukken," luidt het advies. en: inderdaad. dus ik zeg: "ah, ja - hy geeft toch wél meê..."

    hoe erg...

de filosoof in rocco james conan wordt wakker. by het slapengaan: "deze dag is helemaal voorby - en komt nooit meer terug. ze kunnen in de toekomst wel opnieuw zeggen, als ze willen: vandaag is het opnieuw 5 november 2021 - maar: dat zal dan toch niet hetzelfde zyn." een kwartier later, in bed: "vreemd eigenlyk hoe vry ik ben. ik beslis om myn hand op te heffen en kyk: ik hef myn hand op. ik ben helemaal vry."