ik was vandaag iets na zes uur smorgens reeds wakkergeworden, met name door de schuld van een gezond gevulde blaas, wat tegengesteld is aan uitzonderlyk - doch vervolgens begaf ik my, dan weêr wél geheel uniek, in plaats van terug naar bed, naar de machine-kamer in het benedenhuis: speciaal met de bedoeling, daar nog eens één keer te gaan repeteren op myn lezing getiteld "alles over leestekens". gepland was het geweest om dit daags tevoren reeds nog eens, voor een laatste keer, te hebben doorgenomen, maar daarin werd ik verydeld: door toedoen van, op de terugweg uit de ardennen, een onvoorziene file van geel tot in deurne.
dit repeteren ging evenwel belachelyk goed. de kracht van een maagdelyke, frisse geest. plus: zelfs deed zich daarna alsnog de kans voor tot een powernap, ééntje van één halfuur, nog steeds beneden in huis, waar ik de loodzware, gestrenge rolluiken eerst integraal neêrliet, om het pril opstartende verkeer, succesvol, buiten te houden (die rolluiken gebruik ik nog maar zelden, een ingenieur heeft me eens gezegd dat als ik ze naar beneden doe, de kans bestaat dat ik ze nadien niet meer terug naar omhoog zal krygen. wat voor rolluiken een aanzienlyk nadeel is. rolluiken die alleen maar naar beneden kunnen, verliezen méér dan de helft van hun optelsom...)
maar: dàt is naar myn eigen normen dus een byna onmenselyke topprestatie: speciaal om te werken, vroeger opstaan!
een jaar of twintig geleden had ik wel eens een gesprek met alain grootaers, die toen nog erg jonge kinderen had; die wist my toen de melden, zelf quasi dàgelyks rond halfzes smorgen al aan de slag te trekken: om de drukte van het huishouden voor te zyn... toén vond ik dat onbevattelyk.
inmiddels werd het twaalf uur snachts, en ben ik al te zeer uitgeput om nog iéts te ondernemen. nà die lezing live on stage, die in één zin geniaal was, gaf ik immers ook, eveneens op de boekenbeurs, opnieuw voor de pracht-firma "creatief schryven", een soort van workshop voor aspirant-auteurs; aan de lopende band komen die my, een voor een, hun teksten voorleggen, die ik dan ter plekke zo nuttig mogelyk naar eigen inzichten moet zien te becommentariëren; dit drie uur lang non-stop, zonder één minuut pauze;- daar val je op het eind leêggezogen van omver. -maar nu betreur ik het hard, reeds twee dagen na mekaâr niet meer te hebben kunnen omzien naar myn nero-verhaal, waarmeê ik nu juist in een toffe vibe was terechtgekomen...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten