PORTRET VAN DE AARDBEIENPLUKSTER -
NABESCHOUWINGEN
door Robertus Baeken, vanuit de aardbeienvelden
Natuurlijk zingt iedere vogel zoals die gebekt is. Wat het lied juist zo interessant maakt. Maar of je nu zingt of schrijft of andere kunsten beoefent: de uitvoerder blijft het knechtje van wat hij verwezenlijkt. Het kan nooit zijn bedoeling zijn om aandacht op zichzelf te vestigen, om zijn ‘kunnen’ te laten zien. Wel moet hij de verborgen wereld tonen die in ieder van ons is. Bij een schilderij gaat het niet om de verf, bij een roman niet om de woorden.
Voor het boek over de Aardbeienplukster was mijn uitgangspunt filosofisch van aard. Het verhaal speelt zich af in een periode waarin de kerken leeglopen, waarin het dogma van het geloof, meer dan ooit, verstandelijk aan de tand wordt gevoeld; dat thema is van alle tijden, maar tegelijk toch meer dan ooit actueel. Zoals het spreekwoord echter zegt: als twee honden vechten om één been, dan loopt de derde ermee weg. Dit liet ik in mijn roman gebeuren. Die derde hond is namelijk het hoofdpersonage Mieke, die, juist omdat zij geen enkel ander argument heeft dan haar honger naar het leven zelf, de anderen slimmer af is.
Eenmaal een dergelijke zaadje geplant is, is het nooit mijn werkwijze om daarrond een verhaal te 'verzinnen’. In plaats daarvan laat ik de tijd gewoon zijn werk doen, door het zaadje elke dag verder te laten evolueren, en er ook al eens een nachtje over te slapen, op natuurlijke wijze, zoals een boomscheut uitgroeit naar het licht. Een riskante onderneming, je hebt geen enkele garantie om niet, op een ogenblik, op een dood spoor te belanden. Ik moet zeggen dat ik het lot of de hemel dan ook steeds bijzonder dankbaar ben voor ‘de genade’, als het ware, als ik het relaas tot een goed einde heb mogen brengen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten