state of being, 10 december 2021

de dag tevoren was ik tamelyk laat gaan slapen. niet in uren uitgerekend, die immers algeheel relatief zyn altyd, maar wel geformuleerd in termen van energie; dwz. ik was, kortom, helemaal bekaf, op den duur... in principe kan ik niet inslapen zonder eerst nog één halfuurtje in iets te hebben gelezen - maar: overdag was ik tien uurs aan één stuk door aan het schryven geweest; dus: wat gaat een mens dààrna dan nog aanvangen met lectuur? een vervelende kwestie, aangezien ik wél allerlei tofs op de plank heb liggen... maar ik kon my er dus gewoon niet meer aan zetten...

    vandaag verliep de dag ongeveer hetzelfde; weinig anders uitgestoken hebbend dan, in lighouding, in de zwarte zetel, voortknutselen aan de nero-roman, "terugkeer naar het rattenkâsteel". luv was thuis, maar had weinig aan my; toen ze, in de namiddag, dan toch, met de auto, de stad in reed, om te gaan shoppen, wist ik my ineens bezorgd; was ik, eigenlyk, té asociaal geweest, toch niet? aan een roman zitten te schryven, is iets ultra-geïsoleerds... doch, hier al dit bladvulsel nu byeen, en by nog nader inzien: als luv dààrmeê een probleem zou hebben gehad, dan hadden we simpelweg nooit zestien jaar lang tezamen kunnen zyn geweest...

    méér is zy er natuurlyk over verwonderd dat ik geen enkele verpakking kan openkrygen volgens de gebruiksaanwyzing; ik scheur alles altyd kapot. nu die plastieken doos met daarin die pralines, die heb ik gewoon kapot moeten slààn.
    laat in de namiddag toch éventjes op de fiets, om door myn broêr serge, twee straten verderop, een boekje gesigneerd te laten worden... heerlyk koude lucht, en droog ook... maar de stad zelf, antwerpengrad-noord, een volstrekt gotham city... stilstaande files zover als het oog reikt... lelyke mensen in lelyke jassen en met afstotelyke gezichten, nors en onvriendelyk... uitlaatgassen, straatafval, claxons en telephoon-winkels... schrale nachtwinkels, nog meer walgelyk straatafval... voor myzelf is het natuurlyk, tegendraads, iets byzonder poëtisch, een sonnet van de nieuwe baudelaire - maar dodelyk is de gedachte dat ik hierzo, in dit volstrekte armageddon, myn twee kinderen heb geplant - in plaats van ergens op een plein in amalfi...