het dagboek van een vormen-schryver. niét van een hemingway, de wilde jager op cubaans avontuur, wél van een zetelzitter die, onder een suf deken, alleen maar, tien uurs aan één stuk door (letterlyk), zyn zinnetjes ligt by te schaven... zo was het vandaag alwéér, en zo zal het zyn voor de rest van december...
je herleest je tekst; er staat geschreven: "onze goeie vrienden..." - maar je beseft: beter kan ik daarvan maken "onze geliefden", dat woord is juister, meer uitdagend en binnen de rest van die zin sorteert "geliefden" ook een veel meer gezwinde vaart. en zo verander je, zodoende, in iedere alinea zestien dingetjes - niet persé, maar omdat je moét. daarna lees je dan echter die correcties opnieuw, die immers opnieuw allerlei nieuwe fouten kunnen hebben getriggerd; en dan begryp je: neen, dat woord "geliefden" is op dit ogenblik nog te vroeg; die naïeve nero, die begrypt nog niet dat hy werkelyk verliéfd is geworden op zyn hospita; dus dan maak je daar toch maar weêr terug "onze goeie vrienden" van. maar dat blyft wringen, dus op den duur denk je, uitgeput: morgen nog eens opniéf naar kyken...
myn excuses...
zo kolossaal saai, beste lezers, is het bezig zyn met schryven - althans voor de buitenstander is het zo saai...
maar zelf kryg ik hier koude rillingen van, en ben ik er nu toch al een goeie 44 jaar aan verslaafd... (de legende is wààr: ik moést de derde kleuterklas overslaan, de directeur vroeg: waarom dan??; ik antwoordde: ik moét leren schryven!... zo is het echt gebeurd...)
de mooiste alinea die ik vandaag voltrok, laat zich lezen als volgt - echt een handjevol woorden waar ik erg fier op ben:
"Die gifgroene wortelstokken uit ondiepe tropische wateren waren ook het lievelingsmerk van Madam Pheip. Die smoorde soms zelfs opium. Zoals Kuifje in zijn wilde jaren. Of Indische hennep, als ze daar goesting in had. Vooral in de jaren 70 leek niemand daarvan wakker te liggen." ogenschynlyk volledig eenvoudig, als je naar de verdiepingen gaat zoeken krankzinnig complex... daar heb ik een halve dag op zitten wroeten, aanvankelyk trok die alinea op niks...
zoals jullie weten, schyn ik steeds ziekelyk veel komma's te gebruiken - hoewel myn oprechte motto, zweer ik jullie, luidt, dat je er zo wéinig mogelyk moet gebruiken. dat er tussen "ondiepe" en "tropische" geen komma hoeft te staan, triggert daarom, binnen een vitalskiaans geheel, een verbysterende rotvaart, een sprong tussen twee afgronden. waardoor ook inhoudelyk het woord "tropisch" aan avontuur, aan exotiek wint... op de meest logische, drie lettergrepen tellende meervoudsvorm "wateren" vervolgens, in plaats van "waters", kan die rotvaart dan nog lekker eventjes blyven voortketsen... wat verderop dat explosieve maar toch ingetogen verschynen van kuifje - "in zijn wilde jaren"; met die vier simpele woordjes integraal "de blauwe lotus" geëvoceerd... het woord "goesting", na het woord "smoren", et cetra; het is gewoon een schatkist vol - maar toch helemaal rustig en ogenschynlyk pretentieloos...
3 opmerkingen:
Deze tekst mag voor mij ingekaderd worden. Ik bedoel de volledige state of being van 18/12/21. Essentieel voor wie wil begrijpen wat schrijven kan zijn - hoewel sommige schrijvers (bij mijn weten) een totaal andere aanpak verkiezen.
Merci!
Lambik rookte ook opium in "De Witte Uil" :)
dank je, ik dacht juist dat dit een erg saaie state of being was...
die lambik, hmmm, die pak ik nog meê...
Een reactie posten