een viertal of een vyftal kleine optredens zyn er inmiddels afgezegd, begrypelyk ook. maar: het woonkamer-optreden in het verre west-outer aanstaand weekend, gaat toch lekker wél door. heel goed, zo blyf ik toch bezig... eender hoe uiterst kleinschalig, dat doet er helemaal niet toe...
by de gigs die, daarentegen, toch wél wegvallen, denk ik dan weêr alleen maar: "so be it - - heb ik meer tyd om aan myn boek voort te arbeiden,"- daarmeê ik bedoelende: het nero-verhaal...
dat project, rond nero, het stripfiguurtje, is helemaal per ongeluk tot stand gekomen, en achteraf gezien is het byna geflipt dat ik die boot, zelfs een goed jaar lang, actief aan het afhouden ben geweest ook, gewoon niet wetend hoe eraan te beginnen. maar het regenereren van een klassiek bestaand personage is toch ook juist helemaal myn ding, eigenlyk... zodra, op een ogenblik, een verzonnen personage aan zyn oorspronkelyke creator ontgroeit, schynt dat figuurtje ook de grenzen van zuivere fictie te overstygen; het personage en zyn omgeving worden een wetenschap, dus non-fictie. de moord op de ouders van batman; robbedoes die voor het eerst gaat solliciteren als een liftjongen; de zoon van nero die meteen by zyn geboorte kan praten; dat alles is nooit écht gebeurd - maar toch kan je daarover niet zomaar wat by mekaâr verzinnen. aan alsmaar meer wetten moet er worden gehoorzaamd. en zo schipper je dus met non-fictie...
voorts tergt my deze dag een steeds terugkerende drang tot diepe slaap, uiteraard doordat ik vannacht byna niet sliep.
het regent zeer verticaal, en de lucht is werkelyk vrieskoud.
vreselyk het inzicht dat we, binnen een dag of drie hooguit, van ons huis zullen worden verjaagd - om dan met een kruiwagentje door de stad te zullen moeten gaan zwerven, slapend in een kartonnen doos, ons wassend aan de kraantjes in het stadspark... de prikkeldraden van de vyand zyn nu overal, en denkend aan myn vele vrienden die, daar in vast zyn komende te hangen, het leven reeds lieten, "mag ik niet klagen"...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten