twee of drie andere mannen in de straat komen er aangelopen, zomaar ergens vandaan. waar vandaan preciés, is nooit echt duidelyk - ook voor henzelf niet, waarschynlyk. ze komen die kerel die in de auto zit een goeiedag zeggen, maar stoppen vervolgens niet meer met zeer luid babbelen. dus een oneindige conversatie, alsof ze elkaâr al jarenlang niet meer hebben gezien - al wordt het tafereel tegelyk, behalve door een jongensachtige opwinding, toch ook getekend door een sfeer van griezelige verveling. wat zich uit in de wazige blik van allen, ieder om beurt, aldoor geworpen in de suffe verte van de straat, naar nergens.
de spontane straat-byeenkomst duurt net zolang tot er een andere wagen aankomt, die moet passeren. zolang er niét zo'n andere wagen opdaagt, kent de niet-alcoholische, vaak wel van red bull doordrenkte straatmeeting géén einde. er is dus wel àltyd, met horten en stoten, voldoende gespreksonderwerp. en eens de eerste auto dan toch wel verder moét, om plaats te ruimen, dan gebeurt dit toch steeds met een nadrukkelyke gezapigheid. als een protestactie tégen snelheid. hoewel: eens de auto dan toch, langzaam, in beweging is gekomen - dàn gaat hy eensklaps in een zeer hoge versnelling (niet altyd! dwz niet allen scheren over éénzelfde kam.)
maar dat gedurig luidruchtig op straat staan praten met één iemand die in een auto achter zyn stuur zit: dat is een gebruik dat je in antwerpengrad alleen maar by marokkanen ziet. niet-marokkaanse mensen doen dit helemaal nooit, en een bepaalde generatie marokkanen doet dit eenvoudigweg àltyd. dat is iets erg curieus. in plaats van myn eraan te ergeren, ben ik my er op dit moment alleen maar over aan het verwonderen; waarom zy wel - en waarom anderen dan niet? waar komt dit vandaan? heeft het een betekenis? een geschiedenis? heeft het een toekomst?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten